بگو: چه به رغبت چه با بى‌ميلى انفاق كنيد، هرگز از شما پذيرفته نخواهد شد، چرا كه شما گروهى فاسق بوده‌ايد.
٩٩٤. پاداش نيروهاى پشتيبانى همانند نيروهاى رزمى‌ قَالَ عَلىٌّ عليه‌السلام: وَ لَا يَحِلُّ لِلْجَبَانِ انْ يَغْزُوَ لَانَّهُ يَنْهَزِمُ سَرِيعاً، وَ لَكِنْ لِيَنُظرْ مَا كَانَ يُرِيدُ انْ يَغْزُوَ بِهِ فَلْيُجَهِّزْ بِهِ غَيْرَهُ فَانَّ لَهُ مِثْلَ اجرِهِ وَلَا يَنْقُصُ مِنْ اجْرِهِ شَى‌ءٌ. (بحارالانوار، ٩٧/ ٤٩، ح ١٦؛ دعائم الاسلام، ج ١، ص ٣٤٢)
على (ع) فرمود: و بر انسان فرهنگ موضوعى جهاد در آيينه آيات و روايات ٦٠٨ ١٢٩. حكم اموال بغات ص : ٦٠٦ ترسو لازم نيست كه به ميدان جنگ برود؛ زيرا خيلى زود شكست مى‌خورد. پس به جاى جنگيدن، نيازمنديهاى رزمندگان را برآورد، (زيرا) اجر او مانند اجر كسى است كه وى او را تجهيز كرده و به ميدان فرستاده است. بدون آن كه از اجر آن رزمنده چيزى كاسته شود.
١٢٦. بهدارى رزمى‌ ٩٩٥. وظيفه امدادگران در ميدان نبرد عَن ابِى عَبداللَّه، عَن ابِيه، عَن آبائِه قَالَ: قَالَ اميرالمؤمِنِين (عليهم السلام): اذَا رَأيتُم مِن اخوَانِكُم فِى الحَربِ الرَّجُلَ الَمجرُوحَ، او مَن قَدْ نَكَلَ، اوْ مَنْ طَمِعَ عَدُوُّهُ فِيهِ، فَقَوُّوهُ بِانفُسِكُم.
(مستدرك الوسائل، ١١/ ١١٨، ح ١٢٥٨٠)
امام صادق (ع)- از قول پدرانش- از امير مؤمنان (ع) فرمود: هرگاه در ميدان جنگ يكى از برادرانتان مجروح، يا درمانده شده يا دشمن به او چشم طمع (براى كشتنش) دوخته است، خود را سپر او سازيد (كمكش كنيد و او را از چنگال دشمن برهانيد.)
٩٩٦. همراه داشتن دارو در سفر لقمان به فرزندش:
تَزَّوَدْ مَعَكَ الْأَدوِيَةَ فَتَنتَفِعُ بِهَا انتَ وَ مَن مَعَك. (بحار، ج ٧٣، ص ٢٧٥، ح ٣١)
(هرگاه قصد سفر كردى)، داروهايى را همراه خويش بردار كه تو و همراهانت از آن سود ببريد.
توضيح: گرچه اين سخن عام است، ليكن به طريق اولى سفر جنگى را شامل مى‌شود.