اما جهاد مستحب كه فرد به آن تصميم گرفته و مى‌تواند به نيابت از هفت نفر در جبهه حضور داشته باشد و حضور او به جاى ديگران، كفايت مى‌كند، پاداش يك درهم هزينه كردن در آن، هفت‌صد حسنه است كه هر حسنه آن صد هزار مرتبه بهتر است از دنيا و آن‌چه در آن است.
٩٨٩. پاداش كمك‌هاى مالى براى كسانى كه توان جهاد ندارند وَ قَالَ (صلى اللَّه عليه و آله): طُوبى لِمَن اكْثَرَ ذِكْرَ اللَّهِ فِى الجِهادِ، فَانَّ لَهُ بِكُلِّ كَلِمَةٍ سَبعِينَ الْف حَسنةً، كُلّ حَسَنةٍ عَشَرةَ اضعَافٍ، مَعَ مَا لَهُ عِنداللَّهِ مِن المَزيدِ، قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَالنّفَقَةُ فِى سَبِيل اللَّهِ عَلَى قَدْرِ ذَلِكَ لِلضُّعَفَاءِ، قَالَ: نِعَمْ. (مستدرك الوسائل، ١١/ ١٢، ح ١٢٢٩٢)
پيغمبر (ص) فرمود: «خوشا به حال شخصى كه هنگام جهاد، خدا را بسيار ياد كند؛ زيرا براى كلمه‌اى كه بگويد به ثواب هفتاد هزار كار نيك دست مى‌يابد كه هر كار نيك ده چندان است؛ به علاوه مزاياى ديگرى كه نزد خدا برايش هست.
گفتند: اى رسول خدا! براى افرادى كه توان شركت در جهاد ندارند، چنانچه براى جهاد، كمك مالى كنند نيز چنان كه فرموديد خواهد بود؟
فرمود: آرى.
عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلى اللَّه عليه و آله)، أَنَّهُ قَالَ: «مَنْ جَبُنَ مِن الجِهادِ فَلْيُجَهَّزْ بِالمَالِ رَجُلًا يُجاهِدُ فِى سَبِيل اللَّهِ، وَالُمجاهِدُ فِى سَبِيلِ اللَّهِ انْ جُهِّزَ بِمالِ غَيْرِهِ، فَلَهُ فَضْلُ الجِهادِ وَ لِمَنْ جَهَّزَهُ فَضْلُ النَّفَقَةِ فِى سَبِيلِ اللَّه، وَ كِلاهُمَا فَضْلٌ، وَالجُودُ بِالنَّفْسِ أَفْضَلُ فِى سَبِيلِ اللَّهِ مِن الجُود بِالمَالِ». (مستدرك الوسائل ١١/ ٢٤، ح ١٢٣٣٥)
پيغمبر (ص) فرمود: «كسى كه به دليل ترس، به جهاد، نمى‌رود بايد با ثروت خود، مردى را تجهيز كند و به جهاد بفرستد. رزمنده‌اى هم كه به سبب مال ديگرى مى‌جنگد، اجر جهاد دارد و آن‌كه او را مجهز كرده، نيز اجر هزينه‌اى را كه در راه خدا انفاق كرده خواهد برد. هر دو كار، فضيلت دارد ولى بخشيدن جان در راه خدا برتر از بخشش مال است.» ٩٩٠. دعاى امام سجاد (ع) براى كمك‌كنندگان به جبهه‌ها اللّهُمّ وَ أَيّمَا مُسْلِمٍ خَلَفَ غَازِياً أَوْ مُرَابِطاً فِي دَارِهِ، أَوْ تَعَهّدَ خَالِفِيهِ فِي غَيْبَتِهِ، أَوْ أَعَانَهُ بِطَائِفَةٍ مِنْ مَالِهِ، أَوْ أَمَدّهُ بِعِتَادٍ، أَوْ شَحَذَهُ عَلَى جِهَادٍ، أَوْ أَتْبَعَهُ فِي وَجْهِهِ دَعْوَةً، أَوْ رَعَى لَهُ مِنْ وَرَائِهِ حُرْمَةً، فَآجِرْ لَهُ مِثْلَ أَجْرِهِ وَزْناً بِوَزْنٍ وَ مِثْلًا بِمِثْلٍ، وَ عَوّضْهُ مِنْ فِعْلِهِ عِوَضاً حَاضِراً يَتَعَجّلُ بِهِ نَفْعَ مَا