وَمَا تُنْفِقُوا مِن شَيْ‌ءٍ فِي سَبِيلِ اللّهِ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَأَنْتُمْ لَاتُظْلَمُونَ. (انفال/ ٦٠)
و آنچه در راه خدا انفاق كنيد، به تمامى به شما باز دهند و بر شما هيچ ستمى نخواهد شد.
الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدَوا فِي سَبِيلِ اللّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللّهِ وَأُولئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَرِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَهُمْ فِيهَا نَعِيمٌ مُقِيمٌ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَداً إِنَّ اللّهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ. (توبه/ ٢٠- ٢٥)
كسانى كه ايمان آورده و هجرت كرده و در راه خدا با مال و جانشان به جهاد پرداخته‌اند، نزد خدا مقامى هر چه والاتر دارند و اينان همان رستگاران‌اند پروردگارشان آنان را از جانب خود، به رحمت و خشنودى و باغهايى [در بهشت‌] كه در آنها نعمت‌هايى پايدار دارند، مژده مى‌دهد جاودانه در آنها خواهند بود، در حقيقت، خداست كه نزد او پاداشى بزرگ است.
وَلَايُنفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَايَقْطَعُونَ وَادِياً إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللّهُ أَحْسَنَ مَاكَانُوا يَعْمَلُونَ. (توبه/ ١٢١)
و هيچ مال كوچك و بزرگى را انفاق نمى‌كنند و هيچ واديى را نمى‌پيمايند مگر اينكه به حساب آنان نوشته مى‌شود، تا خدا آنان را به بهتر از آنچه مى‌كردند پاداش دهد.
قال رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله: كُلُّ نَعيمٍ مَسئولٌ عَنْهُ يَوْمَ القِيمَة الّا ما كَانَ فِى سَبيلِ اللَّه تَعالى‌.
(بحارالانوار، ج ٩٧، ص ١٥، ح ٣٦)
رسول خدا (ص) فرمود: در قيامت درباره هر نعمتى و مالى كه خدا به انسان داده، از او سؤال مى‌شود مگر آنچه را كه در راه خدا، مصرف كرده است.
سُئِلَ اميرُالمُؤمنين عَلىٌّ عليه‌السلام عَنِ النَّفَقَةِ فِى الجِهادِ اذَا لَزِمَ اوْ اسْتَحَبَّ فَقَالَ: امَّا اذَا لَزِمَ الجِهادُ بِان لَا يَكُونَ بِازاءِ الكَافِرِينَ مَن يَنُوبُ عَن سَايرِ المُسلِمِينَ فَالنَّفَقَةُ هُناكَ الدّرهَمُ بِسَبعَمِائَةِ الْفٍ، فَامّا المُستَحَبُّ الّذِى هُوَ قَصدُ الرَّجُلِ وَ قَدْ نَابَ عَليهِ مِن سَبعَةٍ و استُغنِى عَنهُ فَالدِّرهَمُ بِسَبعَمِائَةِ حَسَنَةٍ، كُلُّ حَسَنَةٍ خَيْرٌ مِنٌ الدّنيَا وَ مَا فِيهَا مِائَةَ الْف مَرّةَ. (بحارالانوار/ ٩٧/ ص ٥٧/ ح ١)
از امير مؤمنان (ع) درباره هزينه كردن در جهاد- در جايى كه جهاد واجب باشد يا مستحب- سؤال شد. فرمود: در صورتى كه جهاد واجب باشد به گونه‌اى كه حضور همه واجب باشد و كسى به نيابت از ديگرى نتواند شركت كند، در اين صورت پاداش يك درهم هزينه كردن در آن هفتصد هزار درهم است.