جايى كه از نماز خوف ياد كرده فرموده است «و بايد جنگ افزارهاى خود را برگيرند- و فرموده: و بايد احتياط بدارند.» (نساء/ ١٠٢) پس براى كسى كه در حال جهاد است بهتر آن است كه در هيچ حالتى سلاحش را از خود دور نسازد.
٩٧٣. استفاده از سلاح‌هاى غير متعارف در جنگ‌ عَنْ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع) عَنْ مَدِينَةٍ مِنْ مَدَائِنِ الْحَرْبِ هَلْ يَجُوزُ أَنْ يُرْسَلَ عَلَيْهَا الْمَاءُ أَوْ تُحْرَقَ بِالنَّارِ أَوْ تُرْمَى بِالْمَنْجَنِيقِ حَتَّى يُقْتَلُوا وَ مِنْهُمُ النِّسَاءُ وَ الصِّبْيَانُ وَ الشَّيْخُ الْكَبِيرُ وَ الْأُسَارَى مِنَ الْمُسْلِمِينَ وَ التُّجَّارِ فَقَالَ يُفْعَلُ ذَلِكَ بِهِمْ وَ لَا يُمْسَكُ عَنْهُمْ لِهَؤُلَاءِ وَ لَا دِيَةَ عَلَيْهِمْ لِلْمُسْلِمِينَ وَ لَا كَفَّارَةَ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٦٢، ح ١٩٩٩٠)
«حفص بن غياث» گفت: از امام صادق (ع) درباره شهرى از شهرهاى جنگى سؤال كردم كه آيا جايز است به آنجا آب (انداخته شود و مردم مشرك و محارب آن به زير آب روند)؟ در حالى كه در آن شهر، زنان، اطفال و پيرمردان و حتى اسيران مسلمان و تجّار هستند،.
امام (ع) فرمود: اين كار انجام گيرد (زيرا) به خاطر وجود آنان در شهر، نمى‌توان دست از (دشمن محارب) برداشت، و هيچ ديه و كفّاره‌اى هم به عهده مسلمانان نمى‌آيد.
توضيح: روايت بيانگر مواردى است كه پيروزى بر دشمن محارب، جز به اين روشها ممكن نباشد.
٩٧٤. منع سلاح‌هاى شيميايى‌ عَنِ السَّكُونِيِ عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ (ع) قالَ قالَ أَمِيرُالْمُؤْمِنينَ (ع) نَهَى رَسُولُ اللَّهِ (ص) أَنْ يُلْقَى السَّمُّ فِي بِلَادِ الْمُشْرِكينَ. (وسائل الشيعه ١٥/ ٦٢، ح ١٩٩٨٩، الكافى ٥/ ٢٨)
«سكونى» از امام صادق (ع) از امام على (ع): رسول خدا (ص) از ريختن سمّ در سرزمين مشركان نهى كرده است.
٩٧٥. ممنوعيت خروج تسليحات به دست آمده از سرزمين اسلامى توسط مشركان‌ وَ عَنهُ (عليه السلام) انَّه قَالَ: مَنْ دَخَلَ فِى ارْضِ المُسلِمِينَ مِن المُشرِكِينَ مُسْتَأمَناً فَارَادَ الرُّجُوعَ، فَلا يَخْرُجُ بِسِلاحٍ يُفِيدُهُ مِن دَارِ المُسلِمِينَ، وَلَا بِشَى‌ءٍ مِمّا يَتَقَوَّى بِهِ عَلَى الحَرْبِ. (مستدرك الوسائل، ١١/ ١٢٩، ح ١٢٦٢٤)
از امام باقر (ع) روايت شده كه فرمود: چنانچه مشركى به خاطر امانى كه به او داده شده وارد