٩٧١. پاداش آماده كردن مركب سوارى براى جبهه‌ وَ عَن عَلىّ (عليه السلام) انَّهُ قَالَ: مَن ارْتَبَطَ فَرَساً فِى سَبِيلِ اللَّهِ، كَانَ عَلفَهُ وَ كُلّ مَا يَنَالُه وَ مَا يَكُونُ مِنهُ وَ اثَرُهُ حَسَنَاتٍ فِى مِيزَانِهِ يَومَ القِيَامَةِ. (مستدرك الوسائل، ١١/ ١١٥، ح ١٢٥٦٩)
على (ع) فرمود: هركه اسبى را در راه خدا (جهاد) به آخور ببندد، علفى كه به آن مى‌دهد، و هرچه از بابت آن مى‌كشد و هر كوششى كه براى تيمار آن بنمايد، و آنچه از آن ناشى مى‌شود، روز قيامت همه حسناتى است كه در ميزان عملش نهاده شود.
وَ عَنهُ (عليه السلام): انَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلى اللَّه عليه و آله) قَالَ: يَا عَلىّ، النَّفَةُ عَلَى الخَيلِ المُرتَبَطَةِ فِى سَبِيلِ اللَّه، هِىَ النَّفَقَةُ الّتى قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجلّ: «الّذِينَ يُنفِقُونَ اموَالَهُم بِاللّيلِ وَالنَّهارِ سِرّاً وَ عَلانِيةً». مستدرك الوسائل، ١١/ ١١٥، ح ١٢٥٧٠)
على (ع) نقل مى‌كند كه پيغمبر (ص) به او فرمود: اى على! رسيدگى به اسبى كه در راه خدا به آخور بسته شده تا مهياى جنگ باشد، از مصاديق همان مخارجى (و انفاقى) است كه خداى عزوجل فرموده: «كسانى كه اموالشان را در شب و روز، در نهان و آشكار انفاق مى‌كنند». (بقره/ ٢٧٤)
بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله مَعَ عَلىّ عليه‌السلام ثَلاثِينَ فَرَساً فِى غَزوَةِ ذَاتِ السَّلاسِلِ وَ قَالَ: يَا عَلىُّ اتْلُوا عَليَكَ آيةً فِى نَفَقَةِ الخَيلِ «الّذِينَ يُنفِقُونَ اموَالَهُمْ بِاللّيلِ وَ النَّهَارِ سِرّاً وَ عَلانِيةً» هِىَ النَّفَقَةُ عَلَى الخَيلِ سِرّاً وَ عَلانِيةً. (بحارالانوار ٩٧/ ٣٥، ح ٢٨)
رسول خدا (ص) در جنگ ذات السلاسل، سى رأس اسب را همراه على (ع) فرستاد و فرمود: اى على، براى تو آيه‌اى را درباره نفقه اسبى كه براى جنگ آورده‌اند تلاوت مى‌كنم (و آن‌گاه اين آيه را تلاوت فرمود:) «الذين ينفقون اموالهم بالليل و النهار سرا و علانية» (بقره/ آيه ٢٧٤) اين آيه درباره هزينه و نفقه اسب در نهان و آشكار است.
٩٧٢. در دسترس بودن سلاح در تمام شرايط جنگ‌ وَ عَنهُ (عليه السلام)، انَّهُ كَرِهَ انْ يُلْقِى الرّجُلُ سَلاحَهُ عِنَد القِتالِ، فَقَدْ قَالَ اللَّهُ عزّوجلَّ عِندَ ذِكْرِ صَلاةِ الخَوفِ: (وَلْيَأخُذُوا اسْلِحَتَهُم- وَ قَالَ:- وَلْيَأخُذُوا حِذْرَهُم) الآيَةَ، فَافضَلُ الامُورِ لِمَنْ كَانَ فِى الجِهادِ، انْ لَا يُفارَقهُ السّلاحُ عَلَى كُلِّ الاحْوَالِ. (مستدرك الوسائل، ١١/ ١٢٨، ح ١٢٦١٩)
از امير مؤمنان (ع) روايت شده است كه آن حضرت خوش نداشت رزمنده‌اى در هنگامى كه آتش جنگ برافروخته است سلاح خود را بر زمين بگذارد و آن را از خود دور سازد. خداوند در