بدارد؛ برايم آشكار ساز و نزديك به فهمم بيان كن فرمود: به من بگو: از چه مى‌خواهى بپرسى؟
آن مرد گفت: وقتى به جنگى رفته بودم (در بين راه) به عده‌اى از مشركان برخوردم؛ آيا برايم رواست كه پيش از آن كه آنان را به اسلام دعوت كنم با آن‌ها بجنگم؟
امام (ع) فرمود: چنانچه آنان اقدام به جنگ كردند، كشتند و كشته دادند، تو مى‌توانى با آنان وارد جنگ شوى، امّا اگر اقدام به جنگ نكردند و كسى را نكشتند، نمى‌توانى با آنان بجنگى، مگر آن كه آنان را به اسلام دعوت كنى. مرد گفت: آنان را به اسلام دعوت كردم. يكى از ايشان اجابت كرد و در دل اقرار به اسلام نمود و مسلمان شد. ولى به او ستم گرديد، حرمتش هتك و مالش به يغما برده شد، چگونه مى‌توان از اين عمل خلاصى يافت؟
امام (ع) فرمود: در آنچه پيش آمده، هر دوى شما مأجوريد. او همراه توست. از حريم، قبله و كتاب تو دفاع مى‌كند. اگر بر حفظ خون تو بكوشد، بهتر از اين است كه عليه تو اقدام كند، قبله‌ات را ويران، حرمتت را هتك، خونت را حلال و كتابت را بسوزاند.
مُحمّد بن يَعقُوب، عَن عَلِي بنِ إبراهِيم، عَن أَبِيه، عَن بَكرِ بنِ صَالِح، عَنِ القَاسَمِ بنِ بَرِيد، عَن أَبِي عَمرُو الزُّبَيرِي، عَن أَبِي عَبدِاللّه (ع) قَالَ: قُلتُ لَهُ: أَخبِرنِي عَن الدُّعاءِ الَى اللّهِ وَ الجِهَادِ فِي سَبِيلِهِ أَهُوَ لِقَومٍ لَا يَحِلُّ إِلَّا لَهُم وَلَا يَقُومُ بِهِ إِلَّا مَن كَانَ مِنهُم أَم هُوَ مُباحٌ لِكُلِّ مَن وَحَّدَ اللّهُ عَزَّ وَجلَّ وَ آمَنَ بِرَسُولِه (ص)؟ وَ مَن كَانَ كَذا فَلَهُ أَن يَدعُو الَى اللّهِ عَزّ وَجَلِّ وَ الَى طَاعَتِهِ وَ أَن يُجاهِدَ فِي سَبِيلِ اللّهِ فَقَالَ ذَلِكَ لِقَومٍ لَا يَحِلُّ الَّا لَهُم، وَلَا يَقُومُ بِهِ إِلَّا مَن كَانَ مِنهُم فَقلُتُ: مَن أُولئِك؟ فَقَالَ مَن قَامَ بِشَرائِطِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي القِتَالِ وَ الجِهَادِ عَلَى الُمجَاهِدَينَ فَهُوَ المَأذُونَ لَهُ فِي الُّدعَاء إِلَى اللّهَ عَزَّ وَجلّ، وَ مَن لَم يَكُن قَائِماً بِشَرائِطِ اللّهِ عَزَّ وَجَلَّ فِي الجِهَادِ عَلَى الُمجاهِدِينَ فَلَيسَ بِمَأذُونِ لَهُ فِي الجِهادِ وَ الدُّعَاءِ إِلَى اللّهِ حَتَّى يَحكُمَ فِي نَفسِهِ بِمَا أَخَذ اللّهُ عَليهِ مِن شَرائِط الجِهادِ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٣٤، ح ١٩٩٤٩)
«ابوعمرو زبيرى» مى‌گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم: مرا آگاه گردان از دعوت به سوى خدا و جهاد در راهش؛ آيا دعوت به خدا و جهاد در راه خدا براى گروه خاصى است و جز براى آن قوم حلال نيست و به پا نمى‌دارند مگر كسانى كه از آن گروه باشند؟ يا اين كه اين امر براى هر كسى كه قائل به وحدانيت خدا و به پيامبر خدا (ص) ايمان آورده باشد، جايز است؟ و آيا اگر كسى چنين خصوصياتى داشته باشد بايد به خدا و اطاعتش دعوت و در راه او جهاد كند؟ امام (ع)