٨٨٣. حمله و ضربه زدن به نقاط حسّاس و حياتى دشمن‌ إِذْ يُوحِي رَبُّكَ إِلَى الْمَلَائِكَةِ أَنِّي مَعَكُمْ فَثَبِّتُوا الَّذِينَ آمَنُوا سَأُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ فَاضْرِبُوا فَوْقَ الْأَعْنَاقِ وَاضْرِبُوا مِنْهُمْ كُلَّ بَنَانٍ. (انفال/ ١٢)
هنگامى كه پروردگارت به فرشتگان وحى مى‌كرد كه من با شما هستم، پس كسانى را كه ايمان آورده‌اند، ثابت قدم بداريد. به زودى در دل كافران وحشت خواهم افكند. پس، فراز گردن‌ها را بزنيد و همه سرانگشتانشان را قلم كنيد.
قَدِ اسْتَطْعَمُوكُمُ الْقِتَالَ فَأَقِرُّوا عَلَى مَذَلَّةٍ وَ تَأْخِيرِ مَحَلَّةٍ أَوْ رَوُّوا السُّيُوفَ مِنَ الدِّمَاءِ تَرْوَوْا مِنَ الْمَاءِ.
(نهج‌البلاغه، خطبه ٥١)
امام على (ع): آنگاه كه آب فرات، نياز حياتى جبهه، در دست سپاه معاويه بود و جبهه حق از آن محروم شده بودند، امام على (ع) به سپاهيانش فرمود:
اينك دشمن شما را طعمه پيكار خويش خواسته است، و بر سر دو راهى‌تان نگاه داشته: يا با پذيرش ذلت، واپس نشينيد، يا شمشيرهاتان را از خون و خود را از آب سيراب سازيد.
٨٨٤. بيرون راندن دشمن (يهود بنى‌نضير) از قلمرو اسلامى‌ وَلَوْلَا أَن كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهمُ الْجَلَاءَ لَعَذَّبَهُمْ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابُ النَّارِ. (حشر/ ٣)
و اگر خدا اين جلاى وطن و تبعيد (از مدينه) را بر آنان مقرر نكرده بود، قطعاً آنها (يهوديان) را در دنيا عذاب مى‌كرد و در آخرت [هم‌] عذاب آتش داشتند.
٨٨٥. داخل نشدن در مكان‌هاى نا امن در هنگام نبرد عن ابى عبداللَّه عليه‌السلام فى قوله تعالى: «وَ لَا تَقتُلُوا انفسَكُم انَّ اللهَ كَان بِكُم رَحِيماً» قَال: كَانَ المُسلِمُونَ يَدخُلُون عَلَى عَدّوِهِم فِى المَغارات. فَيُتَمكَّنُ مِنهُم عَدُّوِهِم فَيقتُلُهم كيف شَاءَ فَنَهاهُم اللهُ ان يَدخُلُوا عَليهِم فِى المِغَارَاتِ. (بحار ٩٧/ ٢٦، ح ٢٨)
امام صادق (ع) درباره اين آيه شريفه «خود را نكشيد، همانا خدا با شما مهربان است» (نساء، آيه ٢٩). فرمود: مسلمانان هنگام جنگ با دشمنان خود، به غارها و پناهگاه‌هاى آنها داخل مى‌شدند و دشمن نيز هرگونه كه مى‌خواست، آنها را به قتل مى‌رساند. از اين‌رو خداوند آنها را از داخل شدن به پناهگاه‌ها و مكان‌هاى ناامن دشمن نهى كرد.