عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا وَمَن يَرْتَدِدْ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَيَمُتْ وَهُوَ كَافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الْدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأُولئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ. (بقره/ ٢١٧)
از تو درباره ماهى كه كارزار در آن حرام است، مى‌پرسند. بگو: كارزار در آن، گناهى بزرگ و بازداشتن از راه خدا و كفر ورزيدن به او و بازداشتن از مسجدالحرام [: حج‌]، و بيرون راندن اهل آن از آنجا، نزد خدا [: گناهى‌] بزرگ‌تر، و فتنه از كشتار بزرگ‌تر است. و آنان پيوسته با شما مى‌جنگند تا- اگر بتوانند- شما را از دينتان برگردانند و كسانى از شما كه از دين خود برگردند و در حال كفر بميرند، آنان كردارهايشان در دنيا و آخرت تباه مى‌شود، و ايشان اهل آتش‌اند و در آن ماندگار خواهند بود.
وَ زَعَمْتَ أَنَّكَ جِئْتَ ثَائِراً بِدَمِ عُثَمانَ وَ لَقَدْ عَلِمْتَ حَيْثُ: وَقَعَ دَمُ عُثَمانَ فَاطْلُبْهُ مِنْ هُنَاكَ إِنْ كُنْتَ طَالِباً. (نهج‌البلاغه، نامه ١٠، بند ١٠)
امام على (ع) به معاويه نوشت: تو باورت شده كه به راستى به خونخواهى عثمان برخاسته‌اى؟
در حالى كه مى‌دانى خون او به دست چه كسانى ريخته شده است. اگر به راستى آهنگ خونخواهى دارى، آن را از همان‌ها مطالبه كن.
٨٣٢. مكر و فريب دشمن در سايه صلح‌طلبى‌ وَإِن يُرِيدُوا أَن يَخْدَعُوكَ فَإِنَّ حَسْبَكَ اللّهُ هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِينَ. (انفال/ ٦٢)
و اگر بخواهند تو را بفريبند، [يارى‌] خدا براى تو بس است. همو بود كه تو را با يارى خود و مؤمنان نيرومند گردانيد.
٨٣٣. ايجاد هياهو و ارعاب‌ وَ قَدْ أَرْعَدُوا وَ أَبْرَقُوا وَ مَعَ هَذَيْنِ الْأَمْرَيْنِ الْفَشَلُ وَ لَسْنَا نُرْعِدُ حَتَّى نُوقِعَ وَ لَا نُسِيلُ حَتَّى نُمْطِرَ.
(نهج‌البلاغه، خطبه ٩)
امام على (ع): چون رعد خروشيدند و چون برق درخشيدند، اما كارى از پيش نبردند و سرانجام سُست گرديدند! ولى ما اين گونه نيستيم، تا عمل نكنيم، رعد و برقى نداريم، و تا نباريم سيل جارى نمى‌سازيم.
٨٣٤. پوشاندن و سانسور حقايق از مردم‌ أَلَا وَ إِنَّ مُعَاوِيَةَ قَادَ لُمَةً مِنَ الْغُوَاةِ وَ عَمَّسَ عَلَيْهِمُ الْخَبَرَ حَتَّى جَعَلُوا نُحُورَهُمْ أَغْرَاضَ الْمَنِيَّةِ.
(نهج‌البلاغه، خطبه ٥١)