برسانند، و يا (از مكه) خارج سازند، آنها نقشه مى‌كشيدند و خداوند هم تدبير مى‌كرد، و خدا بهترين چاره‌جويان و تدبيركنندگان است! وَمَكَرُوا مَكْراً وَمَكَرْنَا مَكْراً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ مَكْرِهِمْ أَنَّا دَمَّرْنَاهُمْ وَقَوْمَهُمْ أَجْمَعِينَ. (نمل/ ٥٠- ٥١)
آنها نقشه مهمّى كشيدند، و ما هم نقشه مهمى؛ در حالى كه آنها درك نمى‌كردند! بنگر عاقبت توطئه آنها چه شد، كه ما آنها و قومشان همگى را نابود كرديم! كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَاراً لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللّهُ. (مائده/ ٦٤)
هر بار كه آتشى براى پيكار برافروختند، خدا آن را خاموش كرد.
ذلِكُمْ فَذُوقُوهُ وَأَنَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابَ النَّارِ. (انفال/ ١٤)
اين [عذاب دنيا] را بچشيد و [بدانيد كه‌] براى كافران عذاب آتش خواهد بود.
٨١٠. خداوند در كمين ستمگران‌ وَ لَئِنْ أَمْهَلَ الظَّالِمَ فَلَنْ يَفُوتَ أَخْذُهُ وَ هُوَ لَهُ بِالْمِرْصَادِ عَلَى مَجَازِ طَرِيقِهِ وَ بِمَوْضِعِ الشَّجَا مِنْ مَسَاغِ رِيقِهِ. (نهج‌البلاغه، خطبه ٩٧، بند ١)
امام على (ع): اگر خداوند، ستمگر را چند روزى مهلت دهد، از بازپرسى و عذاب او غفلت نمى‌كند، واو بر سر راه، در كمين گاه ستمگران است، و گلوى آنها را در دست گرفته تا از فرو رفتن آب دريغ دارد.
٨١١. اتكاء كافران بر موانع و استحكامات فيزيكى و مادّى جنگ فقط لَا يُقَاتِلُونَكُمْ جَمِيعاً إِلَّا فِي قُرىً مُحَصَّنَةٍ أَوْ مِن وَرَاءِ جُدُرٍ بَأْسُهُم بَيْنَهُمْ شَدِيدٌ تَحْسَبُهُمْ جَمِيعاً وقُلُوبُهُمْ شَتَّى‌ ذلِكَ بَأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَا يَعْقِلُونَ. (حشر/ ١٤)
[آنان، به صورت‌] دسته‌جمعى، جز در قريه‌هايى كه داراى استحكامات‌اند، يا از پشت ديوارها، با شما نخواهند جنگيد. جنگشان ميان خودشان سخت است. آنان را متّحد مى‌پندارى و [لى‌] دلهايشان پراكنده است، زيرا آنان مردمانى‌اند كه نمى‌انديشند.
٨١٢. عدم كارآيى كثرت نيرو و ساز و برگ نظامى دشمنان در مقابل حق و اهل ايمان‌ إِن تَسْتَفْتِحُوا فَقَدْ جَاءَكُمُ الْفَتْحُ وَإِن تَنتَهُوا فَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَإِن تَعُودُوا نَعُدْ وَلَن تُغْنِيَ عَنكُمْ فِئَتُكُمْ شَيْئاً وَلَوْ كَثُرَتْ وَأَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ. (انفال/ ١٩)