٧٦٨. پرداخت ديه به خانواده شهيدان‌ عَن على (ع): (انّ رَسُولَ اللَّهِ (ص)، بَعَثَ جَيشاً الَى خَثْعَم، فَلَمّا غَشَوهُم اسْتَعصَمُوا بِالسّجُودِ، فَقَتَلَ بَعضُهُم بَعضاً، فَبَلَغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّه (صلى اللَّه عليه و آله)، فَقَالَ: لِلْوَرَثَةِ نِصفُ العَقلِ.
(مستدرك الوسائل ١١/ ٨٩، ح ١٢٤٨٨)
امام على (ع) فرمود: «پيامبر اكرم (ص) سپاهى را به سوى قبيله «خثعم» فرستاد، همين كه لشكر اسلام آن‌ها را به محاصره گرفتند، براى آن كه محفوظ بمانند سر به سجده نهادند. پس برخى از سپاهيان اسلام تعدادى از آنان را كشتند. وقتى گزارش اين رويداد اسف‌بار به رسول خدا (ص) رسيد، فرمود: نيمى از ديه كسانى كه كشته شده‌اند به ورثه‌شان پرداخت مى‌شود و به سبب مشغول‌شدنشان به نماز.
٧٦٩. آرزوى شهادت بدون عمل‌ وَلَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِن قَبْلِ أَن تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَأَنْتُمْ تَنْظُرُونَ. (آل‌عمران/ ١٤٣)
و شما مرگ را پيش از آنكه با آن روبه‌رو شويد، سخت آرزو مى‌كرديد؛ پس آن را ديديد و [همچنان‌] نگاه مى‌كرديد.
٧٧٠. كيفر به شهادت رساندن امام (ع)
اشتَدَّ غَضَبُ اللهِ عَلَى اليَهودِ حِينَ قَالُوا عُزيرٌ ابنُ اللهِ وَ اشتدَّ غَضَبُ اللهِ عَلَى النَّصارَى حينَ قَالُوا: المَسيحُ ابنُ اللّهِ وَ اشتدَّ غَضَبُ اللهِ عَلَى الَمجوسِ حينَ عَبَدُوا النّارَ وَ اشتدَّ غَضَبُ اللهِ عَلَى هَذِهِ العِصابَةِ الذَّينَ يُريدُونَ قَتلُ ابنِ نَبيِّهِم. (فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)/ ٤٨٣، ح ٣٨٠)
امام حسين (ع)- كه در آن روز پنجاه و هفت ساله بود- دست بر محاسن خود گرفت و فرمود:
خشم خدا بر يهود سخت شد، چون گفتند: عزير پسر خداست؛ خشم خدا بر نصارى سخت شد چون گفتند: مسيح پسر خداست؛ خشم خدا بر مجوس سخت شد چون آتش پرستيدند و خشم خدا بر اين جماعت سخت شد كه آهنگ كشتن فرزند پيامبر خود كردند! ٩٠. اسيران جنگى‌ ٧٧١. جواز گرفتن اسير از دشمن‌ فَإِذَا انسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِن تَابُوا وَأَقَامُوا الْصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ. (توبه/ ٥)