و خداوند مى‌فرمايد: «منم جانشين او در ميان خانواده‌اش، بنابراين هركه آنان را خشنود گرداند مرا خرسند كرده است و هركس آنان را خشمگين سازد، مرا خشمناك كرده است.» و به هريك از شهدا، هفتاد خلوت‌خانه بهشتى عطا شود كه راه هريك تا ديگرى به اندازه «صنعا» و «يمن» تا «شام» است، و نور آنان از خاور تا باختر را، پر مى‌كند. هر خلوتخانه‌اى درى دارد و بر هر درى پرده‌هايى آويخته و در هر خلوت‌سرايى هفتاد خيمه است، در هر خيمه هفتاد تخت از طلا كه پايه‌هايى از دُر و زبرجد دارد كه به شاخه‌اى از زمرد چسبيده، و بر روى هر تختى چهل بستر نهاده شده كه هر بستر چهل ذراع است و بر هر بسترى هفتاد همسر از حورالعين آرميده‌اند كه به همسر عشق مى‌ورزند.
جوان پرسيد: اى امير مؤمنان! مرا آگاه فرما كه مفهوم «تربه» [در عبارت عُرُباً اتراباً] چيست؟
فرمود: يعنى زن دلبر خوشحال [و] خواستنى، كه هفتاد هزار خدمتكار پسر و دختر كه تازه به سن بلوغ رسيده‌اند در اختيار دارد كه سپيدروى و با طلا آرايش شده‌اند و تاج‌هايى از لؤلؤ بر سر، حوله‌اى به گردن و جام‌هاى بى‌دسته و كوزه‌هاى دستگيره‌دار به دست دارند.
و چون روز رستاخيز فرارسد شهيد از قبرش بيرون آيد در حالى كه شمشير (سلاح) ش را از نيام بركشيده، از رگ‌هاى بريده شده گردنش خون مى‌چكد، البته رنگ آن درقرمزى به خون و بوى آن در خوشبويى به مشك مى‌ماند و با چنين وضعيتى در عرصه قيامت حاضر مى‌شود.
سوگند به آن خدايى كه جانم در قبضه قدرت او است، اگر پيامبران الهى هم بر سر راه شهيدان [سواره ايستاده‌] باشند به خاطر فر و شكوه آنان پياده شوند و سر پا بايستند، تا به سفره‌هاى گهرنشانى كه براى‌شان گسترده شده مى‌رسند و بر كنار آن مى‌نشينند. هريك از آنان هفتاد هزار نفر خاندان و همسايگان خويشتن را شفاعت مى‌كند تا جايى كه آن‌ها در اين كه كدام‌يك به او نزديك‌ترند با يكديگر به گفت‌گو و كشمكش مى‌پردازند (هركدام مى‌گويد: من به شفاعت سزاوارترم؛ زيرا به جوار و همسايگى او نزديك‌ترم) پس آنان با من و حضرت ابراهيم بر سر سفره بهشتى مى‌نشينند و هر بامداد و شامگاه به ثواب و كرامت پروردگار مى‌نگرند.» شيخ ابوالفتوح رازى نيز اين حديث را در تفسير خود، نقل كرده است.
٧٥٩. شهيد برتر عَن ابِى بَصير قال: قلت لابى عبداللَّه (ع): اىّ الجهادِ افضل؟ فَقال: مَن عَقَر جَوادُهُ وَ اهريقَ دَمَهُ فِى سَبِيلِ اللَّهِ. (وسائل الشيعه ١٥/ ١٢، ح ١٩٩٠٧)