غُرفِ الفِردُوس، سُلُوك كُلّ غُرفة ما بَين صَنعَاء وَالشّامِ، يَملُا نُورُها مَا بَينَ الخَافِقينَ، فِى كُلّ غُرفة سَبعُونَ باباً، عَلى كُلّ بابً سُتورٍ مُسبلةٍ، فِى كُلّ غُرفَةٍ سَبعُونَ خَيمَةٍ، فِى كُلّ خيمةٍ سَبعُونَ سَريراً مِن ذَهَبٍ قَوائِمها الدرّ وَالزِبَرجَد، مَرصُوصَة بِقَضبَانِ الزّمرد، عَلَى كُل سَريرٍ اربَعُون فَراشاً، غَلَظ كُلّ فَراشٍ اربَعُونَ ذِراعاً، عَلَى كُلّ فِراشٍ سَبعُونَ زَوجاً مِن الحُورِ العَين عُرباً اتراباً، فَقَالَ الشّابَ:
يَا اميرَالمومنين اخبِرنِى عَن التُربة مَا هِىَ؟ قَال: هِى الزّوجة الرّضية المَرضيّة الشّهية، لَهَا سبعُونَ الفَ وَ صَيفَ وَ سَبعُونَ الفَ وَصيفه، صُفَر الحلّى، بَيض الوُجُوه، عَليهِم تِيجانُ اللّؤلؤ، عَلَى رِقابِهم المَنادِيل، بِايدِيهِم الاكُوبَه وَالابَارِيق، وَ اذَا كَانَ يَوم القِيامةِ يَخرُجُ مِن قَبرِهِ شَاهِراً سيفَهُ تَشخَبُ اوداجَهُ دَماً، اللّون لَونُ الدّم وَالرّائِحة رَاحة المِسكُ، يَحضُر فِى عَرضةِ القيامَة، فَوالّذى نَفسِى بِيَدِهِ لَو كَانَ الانبِياءَ عَلَى طَريقهِم لَترَجّلُوا لَهُم مِمّا يَرَونَ مِن بَهَائِهِم، حَتَّى يَأتُوا عَلَى مَوائِد مِن الجُوهر فَيقعَدُونَ عَلَيهَا، وَ يَشفِعُ الرَّجُل مِنهُم فِى سَبعِينَ الفاً مِن اهلِ بَيتِهِ وَ جِيرَتِهِ، حَتّى انّ الجَارِينَ يَختَصِمَانِ ايّهُمَا اقرَبُ، فَيَقْعَدُونَ مَعِى وَ مَعَ ابرَاهِيمَ (عليه السلام) عَلَى مَائِدة الخُلدِ، فَيَنظُرُونَ الَى اللَّهِ تَعالَى فِى كُلِّ بُكرَةً وَ عَشيّةٍ). (مستدرك الوسائل، ١١/ ١٠، ح ١٢٢٨٩)
امام رضا (ع)- از قول پدرانش از امام سجاد (ع)- فرمود: «هنگامى كه امير مؤمنان؛ على‌بن ابى طالب (عليه‌السلام) براى مردم سخن مى‌گفت و آنان را به جهاد با دشمن فرامى‌خواند (و تشويق مى‌كرد)، جوانى به پاخاست و گفت: اى امير مؤمنان! از فضيلت رزمندگانى كه در راه خدا به نبرد مى‌پردازند برايم بگو.
على (ع) فرمود: و آنگاه كه جارچى با صداى بلند به ديگران مى‌گويد: «بهشت زير سايه شمشيرها است»، زخم نيزه و ضربه شمشير، از نوشيدن آب خنك در هواى گرم تابستان بر شهيد، گواراتر مى‌شود! و شهيد چون بر اثر اصابت نيزه يا ضربه شمشير از روى اسبش واژگون شود، هنوز به زمين نرسيده خداوند يار و همدمش از حورالعين را برانگيزد، تا وى را به آنچه خدا به او وعده داده و مقامهاى عالى و گرانقدرى كه برايش مهيا كرده است مژده دهد. و همين كه بر زمين افتاد، زمين به او مى‌گويد: «آفرين به روان پاكيزه‌اى كه از پيكر پاكى بيرون گشته است. بشارت بر تو باد كه آفريدگار جهان از كرامت و بزرگى خويش نعمت‌ها و مقام‌هايى برايت فراهم ساخته كه هيچ چشمى نديده و هيچ گوشى وصف آن‌ها را نشنيده و بر قلب هيچ بشرى خطور نكرده است.»