وَيُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقّاً فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى‌ بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ وَذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ. (توبه/ ١١١)
در حقيقت، خدا از مؤمنان، جان و مالشان را به [بهاى‌] اينكه بهشت براى آنان باشد، خريده است؛ همان كسانى كه در راه خدا مى‌جنگند و مى‌كُشند و كشته مى‌شوند. [اين‌] به عنوان وعده حقّى در تورات و انجيل و قرآن بر عهده اوست. و چه كسى از خدا به عهد خويش وفادارتر است؟
پس به اين معامله‌اى كه با او كرده‌ايد شادمان باشيد، و اين همان كاميابى بزرگ است.
٧٥١. نشان دادن مقام و جايگاه شهيدان كربلا به آنان‌ انَّكُم تُقتَلُون غَدَاً كَذلِكَ، لايَفلِتُ مِنكُم رَجُل ارفَعُوا رُؤُوسَكُم وَانظُرُوا هَذا مَنزِلُكَ يَا فُلانُ، وَ هَذا قَصرُكَ يَا فُلانُ وَ هَذهِ دَرَجَتُكَ يَا فُلانُ. (فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)/ ٤٤٢، ح ٣٥٨)
امام حسين (ع) به يارانش فرمود: «فردا شما همچون من كشته خواهيد شد كسى نجات پيدا نمى‌كند.» (عرض كردند: سپاس خدا را كه به ما شرافت شهادت در ركاب شما را عطا كند. سپس امام (ع) (ايشان را) دعا كرد و فرمود:) «اينك سر برداريد و بنگريد» (پس جاها و منزلهاى بهشتى خود را ديدند. امام (ع) فرمود:) «فلانى! اين منزل توست، فلانى! اين قصر توست، فلانى! اين درجه (و مقام) توست» (از اين رو (روز عاشورا) هركسى با سينه و صورت خود به استقبال نيزه‌ها و شمشيرها مى‌رفت تا به منزل بهشتى خود برسد.)
يَا بُنَىَّ اصْبِرْ قَليلًا تَلقَى جَدَّكَ مَحمداً المُصطَفَى (ص) فَيَسقيَكَ شَربَةً لَا تَظمَأُ بَعدَها أَبَداً. (فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)/ ٥٢٠، ح ٤٢٤)
(احمد بن حسن بن على (ع)- كه هفده ساله بود- به ميدان آمد و قهرمانانه جنگيد و تعدادى از دشمنان را كشت و در حالى كه ديدگانش از تشنگى گود افتاده بود به سوى امام (ع) برگشت و عرض كرد: عموجان! آيا آبى هست تا با آن بر دشمنان خدا و رسول خدا (ص) توان گيرم؟)
امام (ع) فرمود: «فرزندم! اندكى ديگر صبر كن تا جد خود محمد مصطفى (ص) را ديدار كنى و او تو را شربتى بياشامد كه پس از آن هرگز تشنگى نيابى» (و او بار ديگر بر دشمنان حمله كرد و عده‌اى را كشت و سرانجام به شهادت رسيد.)