٧٢٩. ممنوعيت مهاجرت از شهرها و سرزمين‌هاى فتح شده (دارالاسلام)
قَالَ رَسوُلُ اللَّهِ (ص) وَ لَاتَعَرُّب بَعْدَ الهِجرَةِ، وَ لَاهِجْرَة بَعْدَ الفَتْحِ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ١٠١، ح ٢٠٠٧١)
پيغمبر خدا (ص) فرمود: بازگشت به فرهنگ جاهليت بعد از هجرت به دار الاسلام ممنوع است. همچنين پس از فتح سرزمين دارالحرب، هجرتى نخواهد بود.
٨٨. مجروحان و جانبازان‌ ٧٣٠. پاداش مجروحان و آسيب ديدگان جنگ‌ فَالَّذِينَ هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِن دِيَارِهِمْ وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُم سَيِّآتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَاباً مِنْ عِندِ اللّهِ وَاللّهُ عِندَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ.
(آل‌عمران/ ١٩٥)
پس، كسانى كه هجرت كرده و از خانه‌هاى خود رانده شده و در راه من آزار ديده و جنگيده و كشته شده‌اند، بدى‌هايشان را از آنان مى‌زدايم، و آنان را در باغ‌هايى كه از زير [درختان‌] آن نهرها روان است، درمى‌آورم؛ [اين‌] پاداشى است از جانب خدا و پاداش نيكو نزد خداست.
توضيح: كلمه «اوذوا» (آزار ديدند) و قاتلوا (جنگيدند) شامل مجروحان و آسيب ديدگان جنگ مى‌شود.
٧٣١. رفتار اميرمؤمنان (ع) با مجروحان بغات‌ عَن الشّعبِى قَالَ: لَمّا اسَرَ عَلىّ عليه‌السلام اسرَى‌ يَوْمِ صِفِّين فَخَلّى سَبِيلَهُم اتَوا مُعاوِيَةَ وَ قَد كَانَ عَمرُو بنُ العاصِ يَقُولُ لَاسْرَى‌ اسَرَهُم مُعاوِيةُ: اقتلُهمْ، فَما شَعِرُوا الّا بِاسَراهُمْ قَدْ خَلَّى سَبيلَهُمْ عَلىّ عليه‌السلام فَقَالَ مُعاوِيةُ: يا عَمرُو لَوْ اطعْناكَ فِى هَؤلاءِ الاسْرَى لَوَقعْنَا فِى قَبيحٍ مِنَ الامْرِ، الَا تَرَى‌ قَدْ خَلَّى‌ سَبيلَ اسَرانَا فَامَر بِتَخلِيةِ مَن فِى يَديهِ مِن اسْرَى‌ عَلىٍّ وَ قَد كَانَ عَلىٌّ عليه‌السلام اذَا اخَذَ اسَيراً مِن اهلِ الشّام خَلَّى سَبيلَه الّا انْ يَكُونَ قَد قَتَلَ مِنْ اصحَابِه احَداً فَيقتُلُهُ بِهِ فَاذَا خَلَّى سَبيلَه، فَانْ عَادَ الثّانِيةَ قَتَلَهُ وَ لَمْ يَخْلُ سَبِيلَه. (بحارالانوار ٩٧/ ٣٩، ح ٣٩)
(عمر بن سعد از نمير بن وعله) از شعبى نقل مى‌كند كه گفت: هنگامى كه على (ع) تعدادى از سربازان شام را اسير كرد، پس از مدتى آن‌ها را آزاد كرد و آن‌ها پيش معاويه رفتند. (از طرف ديگر)،