خانه‌نشين كند يا تهيدستى كار او را كُند سازد يا رويدادى تصميم او را پس اندازد يا در برابر خواسته‌اش مانعى پيش آيد، نام او را در شمار عبادت كنندگان بنويس و پاداش جهادگران را برايش مقرر گردان و او را در سلك شهيدان و صالحان قرار ده.
٧١٥. اخلاص و خيرخواهى معذوران، موجب پاداش الهى‌ لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضَى‌ وَلَا عَلَى الَّذِينَ لَايَجِدُونَ مَايُنْفِقُونَ حَرَجٌ إِذَا نَصَحُوا لِلّهِ وَرَسُولِهِ مَا عَلَى الْمُحْسِنِينَ مِن سَبِيلٍ وَاللّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ. (توبه/ ٩١)
بر ناتوانان و بر بيماران و بر كسانى كه چيزى نمى‌يابند [تا در راه جهاد] خرج كنند- در صورتى كه براى خدا و پيامبرش خيرخواهى نمايند- هيچ گناهى نيست، [و نيز] بر نيكوكاران ايرادى نيست، و خدا آمرزنده مهربان است.
٨٦. كمك به همرزم و رها نكردن او در ميدان نبرد ٧١٦. بى‌توجهى به همرزم و رها كردن او در ميدان نبرد، عملى نكوهيده إِذْ تُصْعِدُونَ وَلَا تَلْوُونَ عَلَى‌ أَحَدٍ وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْرَاكُمْ فَأَثَابَكُمْ غَمَّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلى‌ مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ وَاللّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ. (آل‌عمران/ ١٥٣)
آنگاه كه مى‌گريختيد و دور مى‌شديد و به هيچ كس توجه و التفات نمى‌كرديد و پيامبر (ص) در پى شما مى‌خواندتان؛ پس شما را در برابر اندوهى، اندوهى [ديگر] سزا داد، تا برآنچه از دست داديد و بر آنچه به شما رسيد، اندوهگين مشويد و خدا بدانچه مى‌كنيد آگاه است.
توضيح: اين آيه به گريختن مسلمانان از ميدان نبرد و پناه بردن به كوه و يارى نكردن همرزمان در مصاف با دشمن در جنگ احد اشاره دارد كه عملى نكوهيده شمرده شده است.
٧١٧. تأكيد بر كمك به همرزم در كلام اميرمؤمنان (ع)
وَ أَيُّ امْرِئٍ مِنْكُمْ أَحَسَّ مِنْ نَفْسِهِ رَبَاطَةَ جَأْشٍ عِنْدَ اللِّقَاءِ وَ رَأَى مِنْ أَحَدٍ مِنْ إِخْوَانِهِ فَشَلًا فَلْيَذُبَّ عَنْ أَخِيهِ بِفَضْلِ نَجْدَتِهِ الَّتِي فُضِّلَ بِهَا عَلَيْهِ كَمَا يَذُبُّ عَنْ نَفْسِهِ فَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَجَعَلَهُ مِثْلَهُ إِنَّ الْمَوْتَ طَالِبٌ حَثِيثٌ لَا يَفُوتُهُ الْمُقِيمُ وَ لَا يُعْجِزُهُ الْهَارِبُ. (نهج‌البلاغه، خطبه ١٢٣)
امام على (ع): به هنگام رويارويى با دشمن، هريك از شما كه در خود استوارى و صلابتى احساس كرد، و در همرزم خويش، سستى و ضعفى ديد، بايد كه به شكرانه برترى بر همرزم، از