فَقَالَ لَهَا الحُسين (عليه السلام): «ارجِعى يَا أُمَّ وَهَب، أَنْتَ وَ ابنُكَ مَعَ رَسُولَ اللَّه (صلى اللَّه عليه و آله)، فَانَّ الجِهادَ مَرفُوعٌ مِن النِّساءِ». (مستدرك الوسائل ١١/ ٢٥، ح ١٢٣٣٨)
سيد بن طاوس گويد: در حديثى ديدم كه ... ماجراى كشته شدن وهب [در كربلا] و بيرون آمدن مادرش از خيمه به ميدان نبرد را يادآور شده گويد:
پس امام حسين (ع) به آن زن فرمود: «اى مادر وهب! برگرد؛ تو و پسرت با رسول خدا خواهيد بود؛ زيرا جهاد از زن‌ها برداشته شده است.» - وَ عَنه صَلواتُ اللَّهِ عَليه انَّهُ قَالَ: لَيسَ عَلَى العَبيدِ جِهادٌ مَا استَغنَى عَنهُم وَ لَا عَلَى النِّساءِ جِهادٌ، وَ لَا عَلَى مَنْ لَمْ يَبلُغْ الحُلُم. (بحارالانوار ٩٧/ ٤٩، ح ١٧؛ دعائم الاسلام ١/ ٣٤٢)
- و نيز از آن حضرت است كه فرمود: بر بردگان، مادامى كه به وجود آن‌ها نياز نباشد، جهاد واجب نيست و (همين‌طور) بر زنان جهاد واجب نيست و (همچنين) بر كسى كه به سن بلوغ نرسيده است.
انَّ رَسُولَ اللَّه (ع) خَرَجَ بِالنّساءِ فِى الحَربِ يُداوِينَ الجَرحَى‌، وَ لَم يُقَسِّمْ لَهُنَّ مِن الفَى‌ءِ شَيئاً، وَلَكِنَّهُ نَفَلَهُنَّ. (وسائل الشيعه، ٥/ ١١٢، ح ٢٠٠٩٣؛ الكافى، ٥/ ٤٥)
«سماعة» از يكى از دو امام (امام صادق يا امام كاظم عليهما السلام) روايت كرده است كه:
پيغمبر خدا (ص) زن‌ها را به جنگ مى‌برد تا به درمان زخمى‌ها بپردازند و از اموال گرفته شده از دشمن چيزى ميان آن‌ها تقسيم نمى‌كرد؛ اما خارج از تقسيم، مقدارى مال به آنها عطا مى‌كرد.
٧١٠. سقوط تكليف از افراد نابالغ و بردگان‌ دَعائمُ الاسلامِ: عَن عَلىّ (عليه السلام)، أَنَّهُ قَالَ: «لَيْسَ عَلَى العَبيدِ جِهادٌ مَا اسْتَغنَوا عَنْهُم، وَلَا عَلَى النّساءِ جِهادٌ، وَلَا عَلَى مَنْ لَمْ يَبلُغْ الحُلُمْ». (مستدرك الوسائل ١١/ ٢٤، ح ١٢٣٣٦)
(مؤلف كتاب دعائم ...) از على (ع) روايت كرده كه فرمود: بر بردگان تا هنگامى كه به حضورشان نيازى نباشد، و همچنين بر زنان و نيز نوجوانانى كه به سن بلوغ نرسيده‌اند جهاد، واجب نيست.
٧١١. وظيفه عالمان و پژوهشگران دين، در صورت عدم نياز به حضورشان در جبهه‌ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ. (توبه/ ١٢٢)
و شايسته نيست مؤمنان همگى [براى جهاد] كوچ كنند. پس چرا از هر فرقه‌اى از آنان، دسته‌اى كوچ نمى‌كنند تا [دسته‌اى بمانند و] در دين آگاهى پيدا كنند و قوم خود را- وقتى به سوى آنان بازگشتند- بيم دهند، باشد كه آنان [از كيفر الهى‌] بترسند؟