فَإِن رَجَعَكَ اللّهُ إِلَى‌ طَائِفَةٍ مِنْهُمْ فَاسْتَأْذَنُوكَ لِلْخُرُوجِ فَقُل لَن تَخْرُجُوا مَعِيَ أَبَداً وَلَن تُقَاتِلُوا مَعِيَ عَدُوّاً إِنَّكُم رَضِيتُمْ بِالْقُعُودِ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَاقْعُدُوا مَعَ الْخَالِفِينَ. (توبه ٨٣)
و اگر خدا تو را به سوى طايفه‌اى از آنان بازگردانيد، و آنان براى بيرون آمدن [به جنگ ديگرى‌] از تو اجازه خواستند، بگو: شما هرگز با من خارج نخواهيد شد، و هرگز همراه من با هيچ دشمنى نبرد نخواهيد كرد؛ زيرا شما نخستين بار به نشستن تن درداديد. پس [اكنون هم‌] با خانه‌نشينان بنشينيد.
رَضُوا بِأَن يَكُونُوا مَعَ الْخَوَالِفِ وَطُبِعَ عَلَى‌ قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَايَفْقَهُونَ. (توبه ٨٧)
راضى شدند كه با خانه‌نشينان باشند، و بر دلهايشان مُهر زده شده است، در نتيجه قدرت درك ندارند.
وَ عَن ابى جَعفر مُحمّد بن علىّ صلوات اللَّه عليه انَّهُ قَالَ فِى قَوْلِ اللَّهِ عزّوجلّ: «رَضُوا بِانْ يَكُونُوا مَعَ الخَوالِفِ» قَالَ: مَعَ النِّساءِ. (بحار ٩٧/ ٥١، ح ٣٣)
امام باقر (ع) درباره اين سخن خداوند: «آنها (منافقان) راضى شدند كه با بازماندگان باشند» (توبه/ ٨٧)، فرمود: (يعنى) با زنان.
٧٠٩. سقوط تكليف جهاد از زنان‌ عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع) كَتَبَ اللَّهُ الْجِهَادَ عَلَى الرِّجَالِ وَ النِّسَاءِ فَجِهَادُ الرَّجُلِ بَذْلُ مَالِهِ وَ نَفْسِهِ حَتَّى يُقْتَلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ جِهَادُ الْمَرْأَةِ أَنْ تَصْبِرَ عَلَى مَا تَرَى مِنْ أَذَى زَوْجِهَا وَ غَيْرَتِهِ. (وسائل الشيعه ١٥/ ٢٣، ح ١٩٩٣٤، الكافى ٥/ ٩)
امام على (ع): خداوند، جهاد را بر مردان و زنان، واجب كرده است؛ پس جهاد مرد، گذشتن از مال و جانش تا حدّ كشته شدن در راه خدا است، و جهاد زن، اين است كه بر آزار و اذيتهاى همسرش نيز و غيرت ورزيدن همسرش نسبت به او صبر كند.
«قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلى اللَّه عليه و آله): كَتَبَ اللَّهُ الجِهادَ عَلَى رِجالِ أُمَّتى، وَالغِيرَةَ عَلَى نِسَاءِ أُمّتى، فَمَن صَبَرَ مِنهُنَّ وَاحْتَسَبَ اعْطَاهَا اللَّهُ أَجْرَ شَهيدٍ». (مستدرك الوسائل ١١/ ٢٤، ح ١٢٣٣٧)
پيغمبر خدا (ص) فرمود: «خداوند، جهاد را بر مردان و غيرت (: تعصب ناموسى) را بر زنان امت من واجب كرد؛ پس هر زنى كه بردبارى پيشه كند و خويشتن‌دار باشد، خداوند ثواب و پاداش شهيد را به وى عطا فرمايد.»