٦٩٣. دعا و نيايش، از عوامل آرامش بخش و زداينده رعب و ترس‌ زَيدُ الزّرَادُ فِى اصلِهِ قَال: قَال ابو عَبداللَّهِ (عليه السلام): (اذَا لَبِسْتَ دَرْعاً فَقُل: يَا مُلَيِّنَ الحَدِيدِ لِداوُد (عليه السلام)، وَ يَا جَاعِلَه حِصناً، اجْعلْنَا فِى حِصنِكَ الحَصين، وَ دَرْعِكَ الحَصِينَةِ المَنِيعَة، وَاخرُجْ الرّعبَ عَن قُلُوبِنَا، وَاجْمَع احْلامَنَا، فَلَا نَاصِرَ لِمَن خَذَلْتَهُ، وَ لَا مَانِعَ لِمَا تَمَنَعهُ انْتَ).
(مستدرك الوسائل، ١١/ ١٣٣، ح ١٢٦٣٤)
زيد زرّاد در كتاب خود (يكى از اصول اربعه ماة) گويد: امام صادق (ع) فرمود: در هنگام پوشيدن زره بگو: اى نرم‌كننده آهن براى داود (ع) و اى كسى كه آن را محكم ساختى، ما را در دژ استوار و پابرجا و زره بسيار محكم بازدارنده (از نيزه و شمشير) قرار ده و ترس را از دل‌هاى ما به‌درآر، و افكار پريشان ما را جمع كن، چون براى آنكه او را در هم شكستى ياورى نيست و هيچ بازدارنده‌اى نيست كه بتواند مانعى براى آنچه تو آن را بازدارى ايجاد كند.
٦٩٤. نيايش امام على (ع) در نبرد عَن جَابِر، عَنْ تَميم قَالَ: كَانَ عَلىٌّ (عليه السلام) اذَا سَارَ الَى القِتالِ، ذَكَرَ اسْمَ اللَّهِ حِينَ يَرْكَبُ، ثُمَّ يَقُولُ: الحَمدُ لِلّهِ عَلَى نِعَمِهِ عَلَينَا وَفَضَّلَهُ العَميم «سُبحانَ الّذِى سَخَّرَ لَنَا هَذَا وَمَاكُنّا لَهُ مُقْرِنِينِ وِ انّا الَى رَبّنَا لَمُنْقَلِبُونَ» ثُمَّ يَسْتَقبِلُ القِبلَةَ، وَيَرفَعُ يَدَيْهِ الَى اللَّهِ ثُمَّ يَقُولُ: اللّهُمَّ الَيكَ نُقِلَتْ الاقْدَامُ، وَ اتْعِبَتْ الابْدَانُ، وَ أفضَت الْقُلُوبُ، وَ رُفِعَتْ الايدِى، وَشَخَصَتْ الابصارُ، «رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَأَنْتَ خَيْرُ الْفَاتِحِينَ»، سِيرُوا عَلَى بَرَكَةِ اللَّهِ- ثُمّ يَقُولُ- اللَّهُ اكبر اللَّهُ اكبر، لَا الَهَ الّا اللَّهَ وَاللَّهُ اكبَر، يَا اللَّهُ، يَا احَدُ يَا صَمَدُ، يَا رَبَّ مُحَمَّدٍ، بِسمِ اللَّهِ الرّحمنِ الرّحيم، لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ الّا بِاللّهِ العَلىِّ العَظِيمِ، ايّاكَ نَعْبُدُ وَ ايّاكَ نَستَعِينُ، اللّهُمّ كُفَّ عَنّا بَأسَ الظَالِمِين فَكَانَ هَذَا شِعَارَهُ بِصِفِّين.
(مستدرك الوسائل، ١١/ ١٠٥، ح ١٢٥٤١)
حابر از تميم روايت مى‌كند: امام على (ع) وقتى براى جنگى حركت مى‌كرد هنگام سوار شدن نام خدا را بر زبان مى‌آورد. آن‌گاه مى‌فرمود:
سپاس خداى را به خاطر نعمت‌هايى به ما داده و فضل بزرگى كه شامل حال ما گردانيده. منزه است خداوندى كه اين (مركب) را فرمانبر ما كرد وگرنه ما قادر به رام كردن آن نبوديم، و ما به سوى آفريدگارمان بازمى‌گرديم. (زخرف/ ١٣- ١٤)
سپس رو به قبله مى‌نمود و دو دست را به سوى خدا بلند مى‌كرد و عرض مى‌كرد: