غُزًّى لَوْ كَانُوا عِندَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللّهُ ذَلكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ. (آل‌عمران/ ١٥٦)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، همچون كسانى نباشيد كه كفر ورزيده‌اند؛ و به برادرانشان- هنگامى كه به سفر رفته [و در سفر مردند] و يا جهادگر شدند [و كشته شدند]، گفتند: اگر نزد ما مانده بودند، نمى‌مردند و كشته نمى‌شدند. [شما چنين سخنانى مگوييد] تا خدا آن را در دل‌هايشان حسرتى قرار دهد و خدا [ست كه‌] زنده مى‌كند و مى‌ميراند؛ و خدا [ست كه‌] به آنچه مى‌كنيد، بيناست.
وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَن تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللّهِ كِتَابَاً مُؤَجَّلًا وَمَن يُرِدْ ثَوابَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ الآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْهَا وَسَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ. (آل‌عمران/ ١٤٥)
و هيچ كسى جز به فرمان خدا نميرد. [خداوند، مرگ را] به‌عنوان سرنوشتى معيّن [مقرر كرده است‌]. و هر كه پاداش اين دنيا را بخواهد، به او از آن مى‌دهيم؛ و هر كه پاداش آن سراى را بخواهد، از آن به او مى‌دهيم و به زودى سپاسگزاران را پاداش خواهيم داد.
أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ مَعْصِيَةَ النَّاصِحِ الشَّفِيقِ الْعَالِمِ الُمجَرِّبِ تُورِثُ الْحَسْرَةَ وَ تُعْقِبُ النَّدَامَةَ وَ قَدْ كُنْتُ أَمَرْتُكُمْ فِي هَذِهِ الْحُكُومَةِ أَمْرِي وَ نَخَلْتُ لَكُمْ مَخْزُونَ رَأْيِي لَوْ كَانَ يُطَاعُ لِقَصِيرٍ أَمْرٌ فَأَبَيْتُمْ عَلَيَّ إِبَاءَ الُمخَالِفِينَ الْجُفَاةِ وَ الْمُنَابِذِينَ الْعُصَاةِ حَتَّى ارْتَابَ النَّاصِحُ بِنُصْحِهِ وَ ضَنَّ الزَّنْدُ بِقَدْحِهِ فَكُنْتُ أَنَا وَ إِيَّاكُمْ كَمَا قَالَ أَخُو هَوَازِنَ:
أَمَرْتُكُمْ أَمْرِي بِمُنْعَرَجِ اللِّوَى فَلَمْ تَسْتَبِينُوا النُّصْحَ إِلَّا ضُحَى الْغَدِ (نهج‌البلاغه، خطبه ٣٥، بند ٢)
امام على (ع): ... پس از حمد و ستايش خدا؛ بدانيد كه نافرمانى از دستور نصيحت كننده مهربان دانا و با تجربه، مايه حسرت و سرگردانى و سرانجامش پشيمانى است. من رأى و فرمان خود را نسبت به حكميّت به شما گفتم، و نظر خالص خود را در اختيار شما گذاردم. ولى شما همانند مخالفانى ستمكار، و پيمان شكنانى نافرمان، از پذيرش آن سر باز زديد، تا آنجا كه نصيحت كننده در پند دادن به ترديد افتاد، و از پند دادن خوددارى كرد. داستان من و شما چنان است كه برادر هَوازَنى سروده است: «در سرزمين مُنْعَرج، دستور لازم را دادم، امّا، تا فردا (كه سزاى سركشى خود را چشيديد)، نپذيرفتيد.»