واقع‌] آنان به [رعايت‌] آن [آرمان‌] سزاوارتر و شايسته‌تر [اتّصاف به‌] آن بودند، و خدا همواره بر هر چيزى داناست.
٦٤٤. اطاعت‌پذير و منضبط در شرايط سخت‌ لَقَد تَابَ اللّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِن بَعْدِمَا كَادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُوفٌ رَحِيمٌ. (توبه/ ١١٧)
به يقين، خدا بر پيامبر و مهاجران و انصار كه در آن ساعت دشوار از او پيروى كردند ببخشود، بعد از آنكه چيزى نمانده بود كه دلهاى دسته‌اى از آنان منحرف شود. باز بر ايشان ببخشود؛ چرا كه او نسبت به آنان مهربان و رحيم است.
إِنَّمَا المُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا كَانُوا مَعَهُ عَلَى‌ أَمْرٍ جَامِعٍ لَّمْ يَذْهَبُوا حَتَّى‌ يَسْتَأْذِنُوهُ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ فَإِذَا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَن لِمَن شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ. (نور/ ٦٢)
جز اين نيست كه مؤمنان كسانى‌اند كه به خدا و پيامبرش گرويده‌اند، و هنگامى كه با او بر سر كارى اجتماع كردند، تا از وى كسب اجازه نكنند، نمى‌روند. در حقيقت، كسانى كه از تو كسب اجازه مى‌كنند، آنان‌اند كه به خدا و پيامبرش ايمان دارند. پس چون براى برخى از كارهايشان از تو اجازه خواستند، به هر كس از آنان كه خواستى اجازه ده و برايشان آمرزش بخواه كه خدا آمرزنده مهربان است.
تَقَدَّمِ فِانّا لاحِقُونَ بِكَ عَن سَاعَةٍ.. (فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)/ ٥٠٧)
(سپس عمرو بن خالد صيدواى نزد امام حسين (ع) آمده عرض كرد: سلام بر تو باد اى اباعبداللَّه! مى‌خواهم به ياران شهيد خود بپيوندم و نمى‌خواهم بمانم و تو را تنها و كشته ببينم.) امام (ع) فرمود: «برو كه ما نيز ساعتى ديگر به تو مى‌پيونديم» (پس به ميدان آمده قهرمانانه جنگيد تا به شهادت رسيد.)
مَرحَباً بِكُما أُدنُوا مِنِّى، يَا ابْنى أَخى مَا يَبكيكُما؟ فَواللهِ انّى لَارجُو أَن تَكُونا بَعدَ ساعةٍ قَريري العَين. جَزاكُما اللهِ يَا ابنى أَخى بِوَجدكُما مِن ذلِكَ وَ مُواساتِكُما ايَّاىَ بِأَنفُسِكُما أَحسَنَ جَزاءَ المُتِّقين وَ عَليكُما السَّلام وَ رَحمَةُ اللهِ وَ بِركَاتُه. (فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)/ ٥٠٢)
(اصحاب امام حسين (ع) چون ديدند كه نمى‌توانند هم از امام (ع) و هم از خود دفاع كنند