سخن خداوند، شامل همه كسانى مى‌شود كه در راه خدا جهاد مى‌كنند، يا نه فقط براى گروهى هست و براى گروهى نيست؟ امام (ع) فرمود: هنگامى كه اين آيه بر رسول خدا (ص) نازل شد، بعضى از اصحاب همين سؤال را از آن حضرت پرسيدند. رسول خدا (ص) جوابى نداد تا اين كه خداوند به دنبال آن آيه، اين آيه را نازل كرد: «توبه‌كنندگان، عبادت‌كاران، سپاس‌گويان، سياحت‌كنندگان، ركوع‌كنندگان، آمران به معروف و نهى‌كنندگان از منكر، و حافظان حدود (و مرزهاى) الهى (مؤمنان حقيقى‌اند)؛ و بشارت ده مؤمنان را.» (توبه/ ١١٢)
خداوند با اين آيه، صفات مؤمنانى را كه جان و مالشان را از آن‌ها خريدارى كرده است آشكار نمود. پس هركس تصميم دارد به بهشت برسد بايد با اين شرايط در راه خدا جهاد كند. در غير اين صورت در زمره كسانى است كه رسول خدا (ص) (درباره آن‌ها) فرمود: خداوند اين دين (اسلام) را با قومى كه براى آن‌ها هيچ بهره‌اى در آخرت نيست، يارى مى‌كند.
عَن سَمَّاعَة، عَن ابيعبداللّه (ع) قَالَ: لَقَى عُبّادُ البَصرِىُّ علىّ بن الحسين (ع) فِى طَريقِ مَكّة، فَقَال لَهُ يَا علىَّ بن الحُسين تركتَ الجِهادَ وَ صُعُوبَتَه، وَ اقبَلتَ عَلَى الحجِّ وَ لِينِهِ، انَّ اللّهَ عَزَّوجلَّ يَقولُ: «انّ اللّهَ اشتَرِى مِنَ المُؤمِنِينَ انْفُسَهُم وَ اموَالَهُم بِانَّ لَهُم الجنّةَ يُقاتِلُون فِى سَبِيلِ اللّه» (توبه/ ١١١) فَقَالَ عَلَىّ بن الحُسين (ع): اتِمَّ الآيةَ فَقَالَ «التّائبُونَ العَابِدُون» الاية، فَقَالَ عَلىّ بن الحسين (ع): اذَا رَأَيْنَا هؤُلاءِ الّذِينَ هَذِهِ صِفَتُهُم فَالجَهادُ مَعَهُم افضَلُ مِنَ الحَجِّ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٤٦، ح ١٩٩٥٦)
«سماعه» از امام صادق (ع) نقل كرده كه آن حضرت فرمود: عباد بصرى، امام على‌بن الحسين (ع) (امام سجاد) را در راه مكه ملاقات كرد [به طعنه‌] گفت: على‌بن الحسين! جهاد و سختى‌هايش را ترك كردى و به حج روى آوردى؛ خداوند مى‌فرمايد: «انّ اللّهَ اشتَرِى مِنَ المُؤمِنِينَ انْفُسَهُم وَ اموَالَهُم بِانَّ لَهُم الجنّةَ يُقاتِلُون فِى سَبِيلِ اللّه» (توبه/ ١١١) امام (ع) فرمود: آيه را تا آخر بخوان و تمام كن. آن‌گاه عباد بصرى گفت: «التائبون العابدون» تا آخر آيه.
امام (ع) فرمود: چون ببينم كسانى كه مى‌جنگند، چنين صفاتى دارند، در اين صورت جهاد همراه اين‌ها از حج بافضيلت‌تر است.
ذَكَّرتَ الصَّلاةَ، جَعلَكَ اللّهُ مِنَ المَصَلَّينَ الذَّاكِرينَ! نَعَمَ، هَذَا اوَّلُ وَقتِهَا سَلُوهُم أَن يَكفُوا عَنّا حَتّى نُصلّى يَا وَيلَكَ يَا عُمرَ بنَ سَعْدٍ أَنَسيتَ شَرايِعَ الاسلام، أَلا تَقِف عَنِ الحَربِ حَتَّى نُصلّى وَ تُصلُّونَ وَ نَعوُدُ الَى الحَربِ. استَحْوذ عَليهِ الشَّيطانُ. يَا وَيْلَكُم الا تَقِفُونَ عَنِ الحَربِ حَتَّى نُصلّى. تَقَدَّمَا أَمَامى حَتّى اصلى الظُّهرَ. (فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)/ ٤٩٨، ح ٣٩٦)