به خدا سوگند! اگر اميدوارى به شهادت در راه خدا را نداشتم، پاى در ركاب كرده از ميان شما مى‌رفتم، و شما را نمى‌طلبيدم چندان كه باد شمال و جنوب مى‌وزد؛ زيرا شما بسيار طعنه زن، عيب جو، رويگردان از حق، و پر مكر و حيله‌ايد. مادام كه افكار شما پراكنده است فراوانى تعداد شما سودى ندارد، من شما را به راه روشنى بردم كه جز هلاكت خواهان، هلاك نگردند؛ آن كس كه استقامت كرد به سوى بهشت شتافت و آن كس كه لغزيد در آتش سرنگون شد.
٥٩٢. پرهيز دادن امام على (ع)، خليفه دوم را از حضور در جبهه جنگ قادسيه‌ فَكُنْ قُطْباً وَ اسْتَدِرِ الرَّحَى بِالْعَرَبِ وَ أَصْلِهِمْ دُونَكَ نَارَ الْحَرْبِ فَإِنَّكَ إِنْ شَخَصْتَ مِنْ هَذِهِ الْأَرْضِ انْتَقَضَتْ عَلَيْكَ الْعَرَبُ مِنْ أَطْرَافِهَا وَ أَقْطَارِهَا حَتَّى يَكُونَ مَا تَدَعُ وَرَاءَكَ مِنَ الْعَوْرَاتِ أَهَمَّ إِلَيْكَ مِمَّا بَيْنَ يَدَيْكَ إِنَّ الْأَعَاجِمَ إِنْ يَنْظُرُوا إِلَيْكَ غَداً يَقُولُوا هَذَا أَصْلُ الْعَرَبِ فَإِذَا اقْتَطَعْتُمُوهُ اسْتَرَحْتُمْ فَيَكُونُ ذَلِكَ أَشَدَّ لِكَلَبِهِمْ عَلَيْكَ وَ طَمَعِهِمْ فِيكَ. (نهج‌البلاغه، خطبه ١٤٦، بند ٤)
چونان محور آسياب، جامعه را به گردش درآور، و با كمك مردم، جنگ را اداره كن، زيرا اگر تو از اين سرزمين بيرون شوى، مخالفان عرب از هر سو تو را رها كرده و پيمان مى‌شكنند، چنانكه حفظ مرزهاى داخل كه پشت سر مى‌گذارى مهم‌تر از آن باشد كه در پيش روى خواهى داشت. همان، عجم اگر تو را در نبرد بنگرند، گويند اين ريشه عرب است اگر آن را بريديد آسوده مى‌گرديد، و همين فكر سبب فشار و تهاجمات پياپى آن مى‌شود و طمع ايشان در تو بيشتر گردد.
إِنَّكَ مَتَى تَسِرْ إِلَى هَذَا الْعَدُوِّ بِنَفْسِكَ فَتَلْقَهُمْ فَتُنْكَبْ لَا تَكُنْ لِلْمُسْلِمِينَ كَانِفَةٌ دُونَ أَقْصَى بِلَادِهِمْ لَيْسَ بَعْدَكَ مَرْجِعٌ يَرْجِعُونَ إِلَيْهِ فَابْعَثْ إِلَيْهِمْ رَجُلًا مِحْرَباً وَ احْفِزْ مَعَهُ أَهْلَ الْبَلَاءِ وَ النَّصِيحَةِ فَإِنْ أَظْهَرَاللَّهُ فَذَاكَ مَاتُحِبُّ وَإِنْ تَكُنِ‌الْأُخْرَى كُنْتَ رِدْءاً لِلنَّاسِ وَمَثَابَةً لِلْمُسْلِمِينَ. (نهج‌البلاغه، خطبه ١٣٤)
امام على (ع) به خليفه دوم فرمود: بارى اگر تو، به تن خويش، به سوى دشمن روان شوى و در رويارويى با آنان در هم بشكنى، مسلمانان را در دورترين نقاط مرزى حمايت گر نباشى، و پس از خود آنان را بى‌مرجع واگذارى.
پس بايد مردى رزم‌آور برانگيزى، و خير انديشان سرد و گرم چشيده‌اى همراهش سازى و به سوى آنان گسيل دارى، كه اگر خداوند پيروزشان كرد، همان پيش آمده است كه دوست مى‌دارى، و اگر به گونه‌اى ديگر، تو پناه و تكيه گاه مسلمانان باشى.