٥٧٩. خدمتگزار و بدور از رياست طلبى‌ امام على (ع): انَّا لَا نَستَعمَلُ عَلَى عَمَلِنَا هَذَا مَنْ طَلَبَ اوْ ارَادَ. (اخبار القضاه ١/ ٦٦)
ما در كارهايمان كسى را كه به دنبال مقام و منزلتى باشد، به كار نمى‌گيريم.
٥٨٠. عدالتخواهى و پرهيز از هواى نفس‌ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ الْوَالِيَ إِذَا اخْتَلَفَ هَوَاهُ مَنَعَهُ ذَلِكَ كَثِيراً مِنَ الْعَدْلِ فَلْيَكُنْ أَمْرُ النَّاسِ عِنْدَكَ فِي الْحَقِّ سَوَاءً فَإِنَّهُ لَيْسَ فِي الْجَوْرِ عِوَضٌ مِنَ الْعَدْلِ فَاجْتَنِبْ مَا تُنْكِرُ أَمْثَالَهُ وَ ابْتَذِلْ نَفْسَكَ فِيَما افْتَرَضَ اللَّهُ عَلَيْكَ رَاجِياً ثَوَابَهُ وَ مُتَخَوِّفاً عِقَابَهُ وَ اعْلَمْ أَنَّ الدُّنْيَا دَارُ بَلِيَّةٍ لَمْ يَفْرُغْ صَاحِبُهَا فِيهَا قَطُّ سَاعَةً إِلَّا كَانَتْ فَرْغَتُهُ عَلَيْهِ حَسْرَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ أَنَّهُ لَنْ يُغْنِيَكَ عَنِ الْحَقِّ شَيْ‌ءٌ أَبَداً وَ مِنَ الْحَقِّ عَلَيْكَ حِفْظُ نَفْسِكَ وَ الِاحْتِسَابُ عَلَى الرَّعِيَّةِ بِجُهْدِكَ فَإِنَّ الَّذِي يَصِلُ إِلَيْكَ مِنْ ذَلِكَ أَفْضَلُ مِنَ الَّذِي يَصِلُ بِكَ وَ السَّلَامُ. (نهج‌البلاغه، نامه ٥٩)
امام على (ع): زمامدارى كه در گرايش عاطفى به دوگانگى دچار آيد، بسا باشد كه همين گرايش از عدالت بازش دارد. پس مى‌بايد كه در رابطه با حق، تمامى مردم را يكسان بنگرى، چرا كه در جور و ستم، بهاى عدالت را نتوان يافت. پس از آن چه در عملكرد ديگران نادرستش مى‌شناسى، بپرهيز، و در رابطه با مسؤوليتها و تكليفهاى الهى، هواى نفس خويش را به چيزى مگير و با اين خودشكنى به پاداش او اميد ببند و از كيفرش بيمناك باش.
و بدان كه دنيا سراى آزمونى باشد كه هر لحظه بى‌كارى در آن، در قيامت به افسوسى مبدل گردد و اين را نيز بدان كه هيچ چيز به هيچ روى از حق بى‌نيازت نكند. و بخشى از حقى كه بر تو است، خويشتن بانى و تلاشت در نظارت سازنده بر مردم باشد، كه آن‌چه از آن به تو مى‌رسد، برتر از آنى است كه از نيروى تو در اين راه سرمايه‌گذارى مى‌شود. والسلام‌ ٥٨١. با تقوا، كنترل كننده هوس‌ها و پرهيزگر از پرخاشگرى‌ اتَّقِ اللَّهَ فِي كُلِّ صَبَاحٍ وَ مَسَاءٍ وَ خَفْ عَلَى نَفْسِكَ الدُّنْيَا الْغَرُورَ وَ لَا تَأْمَنْهَا عَلَى حَالٍ وَ اعْلَمْ أَنَّكَ إِنْ لَمْ تَرْدَعْ نَفْسَكَ عَنْ كَثِيرٍ مِمَّا تُحِبُّ مَخَافَةَ مَكْرُوهٍ سَمَتْ بِكَ الْأَهْوَاءُ إِلَى كَثِيرٍ مِنَ الضَّرَرِ فَكُنْ لِنَفْسِكَ مَانِعاً رَادِعاً وَ لِنَزْوَتِكَ عِنْدَ الْحَفِيظَةِ وَاقِماً قَامِعاً. (نهج‌البلاغه، نامه ٥٦)
امام على (ع): از بام تا شام تقواى الهى پيشه كن و از دنياى پرفريب بر خويشتن خويش بيمناك باش و در هيچ حالتى نسبت به دنيا احساس امنيت مكن.