و گفتم پيش از آن كه آنها با شما بجنگند با آنان نبرد كنيد. به خدا سوگند! هر ملّتى كه درون خانه خود مورد هجوم قرار گيرد، ذليل خواهد شد. امّا شما سُستى به خرج داديد، و خوارى و ذلّت پذيرفتيد، تا آنجا كه دشمن پى در پى به شما حمله برد و سرزمين‌هاى شما را تصرّف كرد.
و اينك، فرمانده معاويه، (مرد غامدى) با لشكرش وارد شهر انبار شده و فرماندار من، «حسّان بن حسّان بكرى» را كشته و سربازان شما را از مواضع مرزى بيرون رانده است.
به من خبر رسيده كه مردى از لشكر شام به خانه زنى مسلمان و زنى غير مسلمان كه در پناه حكومت اسلام بوده وارد شده، و خلخال و دستبند و گردن بند و گوشواره‌هاى آنها را به غارت برده، در حالى كه هيچ وسيله‌اى براى دفاع، جز گريه و التماس كردن، نداشته‌اند. لشكريان شام با غنيمت فراوان رفتند بدون اينكه حتّى يك نفر، زخمى بردارد، و يا قطره خونى از آنان ريخته شود.
اگر براى اين حادثه تلخ، مسلمانى از روى تأسّف بميرد، ملامت نخواهد شد، و از نظر من سزاوار است! ...
٣٠. نابودى شرك و بت پرستى و رفع فتنه‌ قَاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَيُخْزِهِمْ وَيَنصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَيَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ. (توبه/ ١٤)
با آنان بجنگيد، كه خدا آنان را به دست شما مجازات مى‌كند و رسوايشان مى‌سازد؛ شما را بر ايشان پيروزى بخشد و دلهاى گروه مؤمنان را خنك [و شاد] مى‌گرداند.
وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى‌ لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ لِلّهِ فَإِنِ انتَهَوْا فَلَاعُدْوَانَ إِلَّا عَلَى الظَّالِمِينَ. (بقره/ ١٩٣)
و با آنان [كافران‌] بجنگيد تا فتنه‌اى برجا نماند و دين از آن خدا شود. پس اگر [از جنگ يا كفر] دست كشيدند، پس ستمى نيست مگر بر ستمگران.
وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى‌ لَاتَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلّهِ فَإِنِ انتَهَوْا فَإِنَ‌اللّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ‌بَصِيرٌ. (انفال/ ٣٩)
و با آنان (كافران) بجنگيد تا فتنه‌اى بر جاى نماند و دين يكسره از آنِ خدا گردد. پس اگر [از كفر يا جنگ‌] باز ايستند، قطعاً خدا به آنچه انجام مى‌دهند، بيناست.
٣١. هدايت انسان‌هاى گمراه‌ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤمِنينَ (ع) بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ (ص) إلَى الَيمَنِ فَقَالَ يَا عَلِيُّ لَاتُقَاتِلَنَّ أَحَداً حَتَّى تَدْعُوَهُ إِلَى الْإِسْلَامَ وَ ايْمُ اللَّهِ لَأِنْ يَهْدِيَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَلى يَدَيْكَ رَجُلًا خَيْرٌ لَكَ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسَ وَ غَرَبَتْ وَ لَك وَلَاؤُهُ يَا عَلِي‌غُ. (وسائل الشيعه ١٥/ ٤٣، ح ١٩٩٥١)