وَ قَدْ رَأَيْتُ جَوْلَتَكُمْ وَ انْحِيَازَكُمْ عَنْ صُفُوفِكُمْ تَحُوزُكُمُ الْجُفَاةُ الطَّغَامُ وَ أَعْرَابُ أَهْلِ الشَّامِ وَ أَنْتُمْ لَهَامِيمُ الْعَرَبِ وَ يَافِيخُ الشَّرَفِ وَ الْأَنْفُ الْمُقَدَّمُ وَ السَّنَامُ الْأَعْظَمُ وَ لَقَدْ شَفَى وَحَاوِحَ صَدْرِي أَنْ رَأَيْتُكُمْ بِأَخَرَةٍ تَحُوزُونَهُمْ كَمَا حَازُوكُمْ وَ تُزِيلُونَهُمْ عَنْ مَوَاقِفِهِمْ كَمَا أَزَالُوكُمْ حَسّاً بِالنِّصَالِ وَ شَجْراً بِالرِّمَاحِ تَرْكَبُ أُوْلَاهُمْ أُخْرَاهُمْ كَالْإِبِلِ الْهِيمِ الْمَطْرُودَةِ تُرْمَى عَنْ حِيَاضِهَا وَ تُذَادُ عَنْ مَوَارِدِهَا.
(نهج‌البلاغه، خطبه ١٠٧)
(امام على (ع) در برخى از روزهاى نبرد صفين در سال ٣٧ هجرى براى تشكر و تقويت روحيه سربازانش ايراد فرمود)
از جاى كنده شدن و فرار شما را از صف‌ها ديدم، فرومايگان گمنام، و بيابان نشينانى از شام، شما را پس مى‌راندند، در حالى كه شما از بزرگان و سرشناسان عرب و از سران شرف مى‌باشيد، برازندگى چشمگيرى داريد و قله‌هاى سرفراز و بلند قامتيد، سرانجام سوزش سينه‌ام با مقاومت و حملات دلاورانه شما، تسكين يافت، كه ديدم شاميان را هزيمت داديد.
و صف‌هاى آنان را در هم شكستيد، و آنان را از لشكرگاه خود رانديد، آنگونه كه آنها شما را كنار زدند. مى‌ديدم با نيزه‌ها آنان را كوفتيد و با تيرها، آنها را هدف قرار داديد، كه فراريان و كشتگان دشمن روى هم ريختند، و بر دوش هم سوار مى‌شدند، چونان شتران تشنه‌اى كه از آبشخورشان برانند و به هر سو گريزان باشند.
أَنْتُمُ الْأَنْصَارُ عَلَى الْحَقِّ وَ الْإِخْوَانُ فِي الدِّينِ وَ الْجُنَنُ يَوْمَ الْبَأْسِ وَ الْبِطَانَةُ دُونَ النَّاسِ بِكُمْ أَضْرِبُ الْمُدْبِرَ وَ أَرْجُو طَاعَةَ الْمُقْبِلِ فَأَعِينُونِي بِمُنَاصَحَةٍ خَلِيَّةٍ مِنَ الْغِشِّ سَلِيمَةٍ مِنَ الرَّيْبِ فَوَاللَّهِ إِنِّي لَأَوْلَى النَّاسِ بِالنَّاسِ. (نهج‌البلاغه، خطبه ١١٨)
امام على (ع): شما ياوران بر حق، برادران دينى، سپرهاى روز سختى و درگيرى و همرازان به جاى ديگر مردمان هستيد، با شما، فراريان را سركوب كرده‌ام و فرمان پذيرى روى آورندگان را اميدوارم. پس مرا با همدلى و خيرانديشى بى نيرنگ و سالم از شك يارى دهيد، كه به خدا سوگند من نسبت به مردمان از خود آنان ولايتى نافذتر دارم.
اثنى عَلَى اللَّهِ أَحسَنَ الثَّناءِ، وَ أَحمَدُهُ عَلَى السَّراءِ وَ الضَّرّاء، اللّهمَّ انِّى احمَدُكَ عَلَى أَن اكرَمتَنا بِالنُبُوةِ، وَ علَّمتَنا القُرآنِ، وَفقَّهتَنا فِى الدِّينِ، وَ جَعَلتَ لَنا اسماعاً وَ ابصاراً وَ أَفئِدَةً، وَلَم تَجعَلنا مِن المُشرِكينِ. امَّا بَعدُ، فَإِنِّى لااعلَمُ اصحاباً أَولى وَ لاخَيرَاً مِن أَصحابى، وَلا اهلَ بيتٍ ابرُّ وَ لَا أَوصَلَ مِن اهلِ‌بَيتى، فَجزاكُم اللَّهُ عَنى جَميعاً خَيرَاً. (فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)/ ٤٤٠، ح ٣٥٨)