٥٣٥. فرماندهى كل قوا، (پيامبر (ص)) و اعزام خويشان خود به نبرد وَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِذَا احْمَرَّ الْبَأْسُ وَ أَحْجَمَ النَّاسُ قَدَّمَ أَهْلَ بَيْتِهِ فَوَقَى بِهِمْ أَصْحَابَهُ حَرَّ السُّيُوفِ وَ الْأَسِنَّةِ فَقُتِلَ عُبَيْدَةُ بْنُ الْحَارِثِ يَوْمَ بَدْرٍ وَ قُتِلَ حَمْزَةُ يَوْمَ أُحُدٍ وَ قُتِلَ جَعْفَرٌ يَوْمَ مُؤْتَةَ وَ أَرَادَ مَنْ لَوْ شِئْتُ ذَكَرْتُ اسْمَهُ مِثْلَ الَّذِي أَرَادُوا مِنَ الشَّهَادَةِ وَ لَكِنَّ آجَالَهُمْ عُجِّلَتْ وَ مَنِيَّتَهُ أُجِّلَتْ.
(نهج‌البلاغه، نامه ٩)
امام على (ع): سيره رسول خدا- كه درود خدا بر او و خاندانش باد- چنين بود كه چون درگيرى اوج مى‌گرفت و دشمنان يورش مى‌آوردند، در برابر سوزش شمشيرها و نيزه‌ها، خاندان خويش را سپر بلاى ياران مى‌كرد. چنين بود كه عبيده فرزند حارث در روز بدر، حمزه در روز احد و جعفر در جنگ موته كشته شدند، و كسى هم كه اگر مى‌خواستم او را نيز نام مى‌بردم، [منظور شخص حضرت على (ع) است‌] آهنگ شهادت داشت اما اجل آن ديگران زودتر رسيد و اجل او به تأخير افتاد.
٥٣٦. پيشگامى فرزندان اميرمؤمنان (ع) در جنگ‌ امْلِكُوا عَنِّي هَذَا الْغُلَامَ لَا يَهُدَّنِي فَإِنَّنِي أَنْفَسُ بِهَذَيْنِ- يَعْنِي الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ عليهما السلام عَلَى الْمَوْتِ لِئَلَّا يَنْقَطِعَ بِهِمَا نَسْلُ رَسُولِ اللَّهِ (ص). (نهج‌البلاغه، خطبه ٢٠٧)
امام على (ع) خطاب به رزمندگان: به جاى من شما اين جوان را دريابيد، تا با شهادت خود مرا در هم نشكند، چرا كه من اين دو (حسن و حسين عليهما السلام) را از مرگ دريغ مى‌دارم، كه مباد با نابوديشان نسل رسول خدا- كه درود خدا بر او و خاندانش باد- منقطع شود.
توضيح: پيشگامى امام حسن (ع) و امام حسين (ع) در نبرد و حضور در خطّ مقدم جبهه، موجب صدور اين كلام دغدغه‌آميز شده است.
٥٣٧. خداوند حمايت كننده پيامبر (ص) فرماندهى كل قوا در جنگ‌ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللّهُ وَمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ. (انفال/ ٦٤)
اى پيامبر، خداوند و مؤمنانى كه از تو پيروى مى‌كنند، براى حمايت تو كافى است.
٥٣٨. روحيه دادن خداوند به پيامبر (ص)
وَلَا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَن يَضُرُّوا اللّهَ شَيْئاً يُرِيدُ اللّهُ أَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظّاً فِي الآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ. (آل‌عمران/ ١٧٦)