عن اميرالمؤمنين (عليهم السلام): «انَّ رَسُولَ اللّهِ (صَلّى اللّهُ عليه وآله)، كانَ اذَا بَعَثَ جيشاً اوْ سَريةً، اوصَى‌ صاحِبَها بِتَقوَى اللّهِ فِى خَاصّةِ نَفْسِهِ، وَ مَن مَعَه مِن المسلمينَ خَيرًا، وَقَالَ: اغزُوا بِسم اللّهِ وَ فِى سَبيلِ اللّهِ- الَى انْ قَالَ- وَلَا تَقتُلوا وَليداً، وَلَا شيخاً كبيراً، وَلَا امراةً- يَعنى انْ لَم يُقاتِلوكُم- وَلَاتمثّلُوا، وَلَا تغلُّوا، وَلَا تَغدرُوا». (مستدرك الوسائل ١١/ ص ٣٩/ ح ١٢٣٧٩)
از امير مؤمنان (ع) روايت شده كه فرمود: «پيغمبر خدا (ص) هرگاه لشكر يا فوجى را به منطقه‌اى اعزام مى‌كرد، به فرمانده آن‌ها سفارش مى‌كرد كه از (محرمات) خداوند، پروا كند، و كسانى را كه با وى بودند به نيك‌رفتارى فرا مى‌خواند و مى‌فرمود: بجنگيد به نام خد و در راه خدا. تا آن كه فرمود: و نوزادان و پيران و زنان را نكشيد.- مقصودش اين بود كه اگر اينان با شما نجنگند- و كسى را مثله نكنيد، و دست خيانت به غنايم نزنيد، و پيمان نشكنيد.
٥٢٩. نقش فرماندهى كل قوا، امام على (ع) در هدايت عمليات‌ أَمَّا بَعْدُ فَقَدْ بَعَثْتُ مُقَدِّمَتِي وَ أَمَرْتُهُمْ بِلُزُومِ هَذَا الْمِلْطَاطِ حَتَّى يَأْتِيَهُمْ أَمْرِي وَ قَدْ رَأَيْتُ أَنْ أَقْطَعَ هَذِهِ النُّطْفَةَ إِلَى شِرْذِمَةٍ مِنْكُمْ مُوَطِّنِينَ أَكْنَافَ دِجْلَةَ فَأُنْهِضَهُمْ مَعَكُمْ إِلَى عَدُوِّكُمْ وَ أَجْعَلَهُمْ مِنْ أَمْدَادِ الْقُوَّةِ لَكُمْ. (نهج‌البلاغه، خطبه ٤٨)
امام على (ع): اما بعد، من، جلودارانى گسيل داشته‌ام و به آماده ماندن در كناره فرات- تا دريافت دستور بعدى- فرمانشان داده‌ام. اينك بر اين انديشه‌ام كه با شكافتن آب و عبور از آبراهه خود را به ديگر رزمندگان برسانم و آن گاه با بسيج گسترده و پيوسته تمامى شما و آنها- از آنان چونان نيروى پشتيبانى شما- در يورش به دشمن سود جويم.
توضيح: اين هدايت و فرماندهى مربوط به جنگ صفين مى‌باشد.
٥٣٠. پيامبر اكرم (ص)، فرماندهى كل قوا، پيشگام در نبرد با دشمنان‌ لكِنِ الْرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ جَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ وَأُولئِكَ لَهُمُ الْخَيْرَاتُ وَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ. (توبه/ ٨٨)
ولى پيامبر و كسانى كه با او ايمان آورده‌اند، با مال و جانشان به جهاد برخاسته‌اند و اينان‌اند كه همه خوبى‌ها براى آنان است، اينان همان رستگاران‌اند.
كَمَا أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِن بَيْتِكَ بِالْحَقِّ وَإِنَّ فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ لَكَارِهُونَ. (انفال/ ٥)
همان‌گونه كه پروردگارت تو را از خانه‌ات (براى جنگ بدر) به حقّ بيرون آورد و حال آنكه دسته‌اى از مؤمنان سخت كراهت داشتند.