الذّينَ قُتِلُوا فِى سَبِيلِ اللّهِ» الآية، ثُمَّ انّ الرُّعبَ وَ الخَوفَ مِن جِهادِ المستحقّ لِلجهادِ وَ المُتوازرينَ عَلَى الضَّلال ضلالٌ فِى الدّينِ، وَ سَلبٌ لِلدّنيا مَعَ الذّلِ وَ الصِّغار، وَ فِيه استيجابُ النّارِ بِالفرارِ مِن الزَّحفِ عِندَ حَضْرَةِ القتالَ، يَقُولُ اللّه عزّوجلّ «يا ايُّها الذّينَ آمَنُوا اذَا لَقيتُم الذّين كَفَرُوا زَحفاً فَلا تولُّوهُم الادبارَ» فَحَافِظُوا عَلَى امْرِ اللّهِ عزّوجلّ فِى هِذِه المَواطنَ الَّتى الصَّبرُ عَلَيها كرمٌ وَ سعادةٌ، و نَجاةٌ فِى الدُّنيا وَ الآخرِةِ مَن فَظيع الهولِ وَ المخافَةِ فَانَّ اللّه عزَّوجلّ لايعبأُ بِمَا العِبادُ مُقترفُونَ فِى لَيلهِم وَ نَهارِهِم، لُطفٌ بِه علماً، فكُلُّ ذَلِكَ فِى كتابٍ «لا يضلُّ رِبّى وَ لَا يَنسى»، فَاصبِرُوا و صابِرُوا وَ اسأَلُوا النَّصرَ، وَوَطّنُوا أنفسَكُم عَلَى القِتال، وَ اتّقوا اللّهَ عزّوجلّ فانَّ اللّهَ مَعَ الذّين اتَّقوا وَ الذّين هم مُحسِنُونَ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٩٣، ح ٢٠٠٥٥؛ بحار ٣٣/ ٤٤٦)
«عقيل خزاعى» گويد: امير مؤمنان (ع) هر گاه كه آماده نبرد مى‌شد، مسلمان‌ها را سفارش مى‌كرد و مى‌فرمود: نماز را پاس داريد و از آن مواظبت كنيد و تا مى‌توانيد آن را به جاى آوريد.
زياد به آن بپردازيد و به وسيله نماز به درگاه خداوند، نزديك شويد؛ زيرا «بر مؤمنان واجب شده است كه در وقت‌هاى معين، نماز بخوانند.» و كفار وقتى آن را خواهند دانست كه بهشتيان، از تبهكاران افتاده در دوزخ مى‌پرسند:
«چه چيز شما را به جهنم درآورد؟ گويند: ما از نمازگزاران نبوديم.» (مدثر، ٤٢- ٤٣)
سپس براى مسلمانان، زكات با نماز، وسيله نزديكى جستن به پروردگار قرار داده شد؛ و جهاد پس از پذيرفتن آيين اسلام گرانمايه‌ترين اعمال است، و آن، مايه پايدارى دين است كه در آن، پاداش بسيار است، و عزت و توانى به همراه دارد كه دشمن نمى‌تواند در جامعه جهادگر، نفوذ كند. و جهاد، تاخت و تازى است بر دشمن كه پاداش فراوان و مژده رفتن به بهشت جاودان بعد از شهادت را به همراه دارد؛ هم‌چنين فرداى قيامت، روزى خوردن و گرامى داشتن نزد پروردگار از نتايج آن است. خداوند مى‌فرمايد: «هرگز مپندار كسانى كه خونشان در راه خدا ريخته شده مرده‌اند بلكه زنده‌اند و در پيشگاه پروردگارشان روزى مى‌خورند.» (آل‌عمران، ١٦٩) گذشته از آن، هراس و ترس (مسلمان) از جهاد با كسانى كه در خور آن‌اند؛ همانان كه بار گران گمراهى و گناه را بر دوش مى‌كشند، انحرافى است از دين كه سبب مى‌شود (فرد گريزان از جهاد) ارزش خود را از دست داده، خوار و بى‌مقدار شود و دنيايش را نيز از دست بدهد. از پيامدهاى ديگرش اين است: كسى كه هنگام به‌پا شدن جنگ از ميدان نبرد با مهاجم بگريزد،