فرهنگ موضوعى جهاد در آيينه آيات و روايات - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١٤
عن طلحه بن زيد، عن ابى عبدالله (ع) قال: سَألتُه عَن قَريتين مِن اهل الحَرب لِكُل واحدٍ مِنهُما مَلك عَلى حِدة اقتَتلُوا ثُم اصطَلحُوا، ثُم ان احد المَلكين غَدر بِصاحِبه فَجاء الى المُسلمين فَصالَحهم عَلى ان يَغزُوا تِلك المَدينة، فقال: ابُو عبدالله (ع) لا يَنبغى لِلمُسلمين ان يَغدِرُوا وَ لا يَامُروا بِالغَدر، و لا يُقاتِلوا مَعَ الّذين غَدروا، و لكِنَّهم يُقاتِلون المُشركين حَيث وَجَدُوهم، وَلا يَجوزٌ عَلَيهِم ما عاهَدَ عَليه الكُفّارِ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٦٩، ٢٠٠٠٣)
«طلحه بن زيد» گفت از امام صادق (ع) درباره دو قريه سؤال كردم كه هر دو در دارالحرب بودند (سؤال من اين بود كه) هر يك از اين دو قريه رئيسى داشت اين دو قريه با هم جنگيدندو سپس صلح كردند. سپس يكى از رؤساى اين دو روستا به ديگرى خيانت كرده، پيمان خود را شكست و با مسلمانان مصالحه كرد تا مسلمانان در جنگ با آن روستاى ديگر كمكشان كنند. (حال وظيفه مسمانان چيست؟) امام (ع) فرمود: سزوار نيست كه مسلمانان، پيمان شكنى كنند و يا امر به پيمان شكنى كنند و هم چنين جايز نيست همراه كسانى كه پيمان شكنند، با ديگرى بجنگند، اما آنها (مسلمانان) مىتوانند هر جا مشركان را يافتند با آنها پيكار كنند، اما حق ندارند عليه آنها پيمان شكنى نمايند.
ابان بن عُثمان، عَن ابى عَبداللّهِ عليهالسَّلامُ قَالَ: ارْبَعٌ لا يُجزْنَ فِى ارْبَعَةٍ: الخِيانَةُ وَ الغَلوُلُ وَ السِّرقَةُ وَ الرِّبَاءُ، لا تَجوُزُ فِى حَجِّ وَ لا عُمْرَةٍ وَ لْا جِهَادٍ وَ لا صَدَقَةٍ. (بحارالانوار ٩٧/ ٢١، ح ٧، خصال ١/ ١١٦)
ابان بن عثمان از امام صادق (ع) نقل كرد كه فرمود: چهار چيز در چهار جا جايز نيست: خيانت (نسبت به پيمانهاى منعقدشده با دشمن)، دستبرد به غنايم، قبل تقسيم و سرقت و ربا، در مورد حج، عمره، جهاد و صدقه.» ٥٠٧. تأييد پيمانهاى عصر جاهليت از جانب اسلام عَن مُحمَّدِ بن اسحاق بن عَمرو بن شُعَيب، عَن ابيه، عَن جَدِّهِ، عَن النَّبىِ صَلَّى اللّهُ عَلَيه وَ آلِه انَّه قَالَ: ايُّما حَلْفٍ كَانَ فِى الجَاهِلِيَّةِ فَانَّ الاسْلامَ لَمْ يَردَّهُ وَ لا حَلْفَ فِى الاسلْامِ. (بحارالانوار ٩٧/ ٣٢ ح ٧، امالى طوسى ١/ ٢٦٩)
محمد بن اسحاق بن عمرو بن شعيب از پدرش و او از جدش و او از پيامبر خدا (ص) نقل كرد كه آن حضرت فرمود: هر سوگند و پيمانى كه در عصر جاهليت منعقد شده است، مورد قبول و احترام اسلام است و در اسلام پيمان جديدى نيست كه با آن پيمانها مغايرت داشته باشد.