٤٩١. منع كشتن راهبان صومعه‌نشين‌ قال رسول اللَّه (ص): ... وَ لَاتَقْتُلُوا مُتَبَتِّلًا فِي شَاهِقٍ. (وسائل الشيعه ١٥/ ٥٩، ح ١٩٩٨٦)
پيامبر (ص) فرمود: ... راهب صومعه‌نشين را كه در كوهها به تنهايى زندگى مى‌كند نكشيد.
٤٩٢. مصونيت جانى گروگان‌هاى دشمن‌ قَالَ رَسوُلُ اللَّهِ (ص) لا يُقْتَلُ الرُّسُلُ وَ لا الرَّهْنُ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ١١٧، ح ٢٠١٠٧؛ بحارالانوار، ج ٩٧، ص ٣١)
رسول خدا (ص) مى‌فرمود: پيكى كه از سوى دشمن براى رساندن پيامى آمده، هم چنين كسى كه به عنوان گروگان بازداشت گرديده، نبايد كشته شود.
٤٩٣. قطع درختان و آتش زدن مزارع‌ مَا قَطَعْتُم مِن لِينَةٍ أَوْ تَرَكْتُمُوهَا قَائِمَةً عَلَى‌ أُصُولِهَا فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيُخْزِيَ الْفَاسِقِينَ. (حشر/ ٥)
(در غزوه بنى نضير) هر درخت با ارزش نخل را قطع كرديد يا آن را به حال خود واگذاشتيد، همه به فرمان خدا بود؛ و براى اين بود كه فاسقان را خوار و رسوا كند.
وَ عَنْهُ (عليه السلام)، انَّ رَسوُلَ اللّهِ (صلى الله عليه و آله) نَهَى‌ عَنْ قَطْعِ الشَّجَرِ المثْمِرِ او احْراقِهِ- يَعنِى فِى دَارِ الحرْبِ وَ غَيْرِها- الَّا انْ يَكوُنَ ذَلِكَ مِنَ الصَّلاحِ لِلمُسلِمينَ، فَقَدْ قَالَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ:
«مَا قَطَعْتُم مِنْ لِينَهٍ اوْ تَرَكْتُموها قَائمةً عَلَى اصوُلها فَبِاذْنِ اللّهِ وَ لِيُخْزِىَ الفَاسِقِينَ».
(مستدرك الوسائل، ١١/ ١٢٧، ح ١٢٦١٨)
از امير مؤمنان (ع) روايت شده كه: پيغمبر خدا (ص) نهى كرده از بريدن يا سوزاندن درخت ميوه‌دهنده. مقصودش آن بود كه در دار الحرب و غير آن نبايد اين كار انجام بگيرد مگر آنكه صلاح مسلمين در آن باشد كه خداوند فرموده: «از درخت خرماى خوب شما هرچه را بريديد يا واگذارديد كه بر روى ريشه‌هايش بر جاى باشد، به اذن خدا بود و خداوند فاسقان را خوار و رسوا مى‌كند.» (حشر/ ٥)
وَ لَاتُحْرِقُوا النَّخْلَ وَلَا تُغْرِقُوهُ بِالْمَاءَ وَ لَاتَقْطَعُوا شَجَرَةً مُثُمِرَةً وَ لَاتُحْرِقُوا زَرْعاً لِانَّكُمْ لَاتَدْرُونَ لَعَلَّكُمْ تَحْتَاجُونَ إِلَيْهِ. (وسائل الشيعه ١٥/ ٥٩، ح ١٩٩٨٦)
درختان نخل را آتش نزنيد و آن‌ها را در آب غرق نكنيد؛ و درختى كه ميوه مى‌دهد قطع نكنيد.
و زراعتى را آتش نزنيد؛ زيرا چه بسا بدانها نيازمند شويد.