كرده‌اند و در اين صورت خون و قتلشان حلال است؛ زيرا كشتن مردان در دارالشرك مباح و بى اشكال است. هم چنين حكم افراد زمينگير و نابيناها و پيرمرد فرتوت و فرزندان آنها در دار الحرب مانند حكم زنان (در امر جزيه) است و از آنها جزيه برداشته شده است.
٤٨٨. پرهيز از آزار و بى‌حرمتى به زنان‌ وَ لَا تَهِيجُوا النِّسَاءَ بِأَذًى وَ إِنْ شَتَمْنَ أَعْرَاضَكُمْ وَ سَبَبْنَ أُمَرَاءَكُمْ فَإِنَّهُنَّ ضَعِيفَاتُ الْقُوَى وَ الْأَنْفُسِ وَ الْعُقُولِ إِنْ كُنَّا لَنُؤْمَرُ بِالْكَفِّ عَنْهُنَّ وَ إِنَّهُنَّ لَمُشْرِكَاتٌ وَ إِنْ كَانَ الرَّجُلُ لَيَتَنَاوَلُ الْمَرْأَةَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ بِالْفَهْرِ أَوِ الْهِرَاوَةِ فَيُعَيَّرُ بِهَا وَ عَقِبُهُ مِنْ بَعْدِهِ. (نهج‌البلاغه، نامه ١٤)
امام على (ع): و زنهار كه زنان را- حتى اگر ناموستان را دشنام دادند و به فرمانده‌تان جسارت كردند- بيازاريد و برانگيزيد، كه آنها در تمامى نيروهاى بدنى و روانى و عقلانى كم توان‌اند و ما به روزگارى كه اينان در موضع شرك بودند، به خوددارى از برخورد و آزارشان مأمور بوديم، چنان كه اگر مردى در دوران جاهليت زنى را با سنگ يا چماق مى‌زد، اين اقدام همواره لكه ننگى بود كه بر دامن او و خاندانش مى‌ماند كه او و نسل‌هاى بعد از او بدان، مورد سرزنش قرار مى‌گرفتند.
و لا تهيجوا امراه باذى و ان شتمن اعراضكم و سببن امرائكم و صلحائكم فانهن ناقصات القوى و الانفس و العقول، و قد كنا نومر بالكف عنهن و هن مشركات، و ان كان الرجل ليتناول المراه فيعير بها و عقبه من بعده. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٩٥، ح ٢٠٠٥٧؛ الكافى، ٥/ ٣٩)
( «مالك‌بن اعين» در ضمن حديثى گويد: امير مؤمنان (ع) در صفين، مردم را به جهاد تشويق مى‌كرد و مى‌فرمود: ...)
زنان را اذيت و آزار ندهيد كه بر اثر آن عواطفشان تحريك شود؛ هرچند آن‌ها به شما دشنام دهند و بخواهند شرافت و بزرگوارى شما را خدشه‌دار كنند؛ و به سرداران و بزرگانتان بد بگويند؛ چون نيروى تحمل آن‌ها كمتر است و قواى نفسانى و خردهايشان به اندازه كافى نيست؛ به همين جهت زود تحت تاثير واقع مى‌شوند.
زنها در وقتى كه مشرك بودند به ما دستور داده شده بود كه متعرض آن‌ها نشويم، چه رسد به حالا! در زمان جاهليت اگر مردى زنى را كتك مى‌زد، بر اثر آن وى را و بعد از او فرزندانش را بر اين كار سرزنش مى‌كردند.