٤٥٤. دست از يارى يكديگر كشيدن‌ غُلِبَ وَ اللَّهِ الْمُتَخَاذِلُونَ. (نهج‌البلاغه، خطبه ٣٤)
اميرمؤمنان (ع): به خدا سوگند! شكست براى كسانى است كه دست از يارى يكديگر مى‌كشند.
٤٥٥. وانهادن كار در لحظه‌هاى پيروزى‌ أَمَّا بَعْدُ يَا أَهْلَ الْعِرَاقِ فَإِنَّمَا أَنْتُمْ كَالْمَرْأَةِ الْحَامِلِ حَمَلَتْ فَلَمَّا أَتَمَّتْ أَمْلَصَتْ وَ مَاتَ قَيِّمُهَا وَ طَالَ تَأَيُّمُهَا وَ وَرِثَهَا أَبْعَدُهَا. (نهج‌البلاغه، خطبه ٧١)
امام على (ع): اما بعد، الا اى عراقيان، واقعيت اين است كه شما زن آبستنى را مانيد كه در پى دوران باردارى، درست به هنگام زادن، جنين خويش را سقط كند و شويش نيز بميرد و روزگار بيوگى‌اش به درازا كشد، و سرانجام ميراث او به دورترين‌ها رسد.
٤٥٦. خيانت و نيرنگ ورزيدن‌ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ الْوَفَاءَ تَوْأَمُ الصِّدْقِ وَ لَا أَعْلَمُ جُنَّةً أَوْقَى مِنْهُ وَ مَا يَغْدِرُ مَنْ عَلِمَ كَيْفَ الْمَرْجِعُ وَ لَقَدْ أَصْبَحْنَا فِي زَمَانٍ قَدِ اتَّخَذَ أَكْثَرُ أَهْلِهِ الْغَدْرَ كَيْساً وَ نَسَبَهُمْ أَهْلُ الْجَهْلِ فِيهِ إِلَى حُسْنِ الْحِيلَةِ مَا لَهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ قَدْ يَرَى الْحُوَّلُ الْقُلَّبُ وَجْهَ الْحِيلَةِ وَ دُونَهَا مَانِعٌ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ وَ نَهْيِهِ فَيَدَعُهَا رَأْيَ عَيْنٍ بَعْدَ الْقُدْرَةِ عَلَيْهَا وَ يَنْتَهِزُ فُرْصَتَهَا مَنْ لَا حَرِيجَةَ لَهُ فِي الدِّينِ. (نهج‌البلاغه، خطبه ٤١)
امام على (ع): اى مردم! وفا همراه راستى است، كه سپرى محكم‌تر و نگهدارنده‌تر از آن سراغ ندارم. آن كس كه از چگونگى بازگشتگاه خود (قيامت) آگاه باشد، خيانت و نيرنگ ندارد.
امّا امروز در محيط و زمانه‌اى زندگى مى‌كنيم كه بيشتر مردم حيله و نيرنگ را، زيركى مى‌پندارند، و افراد جاهل آنان را اهل تدبير مى‌خوانند. چگونه فكر مى‌كنند؟! خدا بكشد آنها را! چه بسا شخصى تمام پيش‌آمدهاى آينده را مى‌داند، و راه‌هاى مكر و حيله را مى‌شناسد، ولى امر و نهى پروردگار مانع اوست، و با اينكه قدرت انجام آن را دارد آن را وامى‌گذارد، امّا آن كس كه از گناه و مخالفت با دين پروا ندارد، از فرصت‌ها (براى نيرنگ)، استفاده مى‌كند.
٤٥٧. يارى خواستن از دشمنان خدا عليه دشمنان خداوند «مَنِ انْتَصَر بِاعداءِ اللّهِ استَوجَب الخِذْلانَ» (غرر الحكم، ج ٢، ص ٦٦٥)
امام على (ع): هر كس كه از دشمنان خدا يارى جويد، مستحقّ خوار شدن است.