بدانيد كه افراد ضعيف و ناتوان هرگز نمى‌توانند ظلم و ستم را دور كنند، و حق، جز با تلاش و كوشش به دست نمى‌آيد.
شما كه از خانه خود دفاع نمى‌كنيد چگونه از خانه ديگران دفاع مى‌نماييد؟ و با كدام امام پس از من به مبارزه خواهيد رفت؟. به خدا سوگند! فريب خورده، آن كس كه به گفتار شما مغرور شود.
كسى كه به اميد شما به سوى پيروزى رود، با كندترين پيكان به ميدان آمده است، و كسى كه بخواهد دشمن را به وسيله شما هدف قرار دهد، با تيرى شكسته، تيراندازى كرده است!.
به خدا سوگند! صبح كردم در حالى كه گفتار شما را باور ندارم، و به يارى شما اميدوار نيستم، و دشمنان را به وسيله شما تهديد نمى‌كنم.
راستى شما را چه مى‌شود؟ دارويتان چيست؟ و روش درمان شما كدام است؟ مردم شام نيز همانند شمايند.
آيا سزاوار است شعار دهيد و عمل نكنيد؟ و فراموش كارى بدون پرهيزكارى داشته، به غير خدا اميدوار باشيد؟.
٤٥٣. نداشتن غيرت دينى و ملى و انگيزه‌اى معنوى در نبرد با دشمن‌ فَيَا عَجَباً عَجَباً وَ اللَّهِ يُمِيتُ الْقَلْبَ وَ يَجْلِبُ الْهَمَّ مِنَ اجْتَماعِ هَؤُلَاءِ الْقَوْمِ عَلَى بَاطِلِهِمْ وَ تَفَرُّقِكُمْ عَنْ حَقِّكُمْ فَقُبْحاً لَكُمْ وَ تَرَحاً حِينَ صِرْتُمْ غَرَضاً يُرْمَى يُغَارُ عَلَيْكُمْ وَ لَا تُغِيرُونَ وَ تُغْزَوْنَ وَ لَا تَغْزُونَ وَ يُعْصَى اللَّهُ وَ تَرْضَوْنَ. (نهج‌البلاغه، خطبه ٢٧)
امام على (ع): شگفتا! شگفتا! به خدا سوگند! اين واقعيّت قلب انسان را مى‌ميراند و دچار غم و اندوه مى‌كند كه شاميان در باطل خود وحدت دارند، و شما در حقِّ خود متفرّقيد.
زشت باد روى شما و از اندوه رهايى نيابيد كه آماج تير بلا شديد! به شما حمله مى‌كنند، شما حمله نمى‌كنيد! با شما مى‌جنگند، شما نمى‌جنگيد! اين گونه معصيت خدا مى‌شود و شما رضايت مى‌دهيد! مَا تَنْتَظِرُونَ بِنَصْرِكُمْ رَبَّكُمْ أَ مَا دِينٌ يَجْمَعُكُمْ وَ لَا حَمِيَّةَ تُحْمِشُكُمْ. (نهج‌البلاغه، خطبه ٣٩)
امام على (ع): در يارى پروردگارتان براى چه در انتظاريد؟ آيا دينى نداريد كه شما را گرد آورد؟ و يا غيرتى كه شما را به خشم وادارد؟.