١- براى كشتن و شكست دادن دشمن، گفتن «حَسبُنَا اللَّه وَ نِعمَ الوَكيل»؛ «خداوند كفايت كند مرا و او بهترين كارگزار است». خداوند تواناى بزرگ مرتبه فرموده است. «آنان كه (چون) جاسوس‌هاى مشركان به آن‌ها گفتند، مردم براى نبرد با شما بسيج شده‌اند، پس از آن‌ها بترسيد، اين سخن بر ايمانشان افزود و گفتند: خداوند، ما را بس است و او بهترين سرپرست امور كسانى است كه كار خود را به او سپرده‌اند؛ آنان با نعمت و فضلى كه از جانب خدا نصيب شان شد بازگشتند وهيچ آسيبى به آن‌ها نرسيد.» (آل‌عمران/ ١٧٣- ١٧٤)
٢- براى دفع نيرنگ، اين جمله: «وَ افَوِّضُ امرى‌ الَى اللَّهِ انَّ اللَّه بَصيرٌ بِالعِباد» (غافر ٤٤)؛ «و كارم را به خدا وا مى‌گذارم، زيرا خداوند به كار بندگان آگاهى دارد.» خداوند (در آيه بعد) فرموده: «پس خداوند او را از آسيب آنچه براى فريب دادن، طرح ريزى كرده بودند نگهداشت» (غافر/ ٤٥)
٣- براى نجات از آتش سوزى و غرق شدن بگويد «ماشاءَ اللَّهُ لا قُوَّةِ الّا بِاللَّه»؛ (كهف/ ٣٩) «آنچه خواست خدا هست (را مى‌خواهم) و نيست نيرويى جز به قدرت خدا.» و اين، به آن دليل است كه خداوند در جمله پيش فرموده: «و چرا آن وقت كه وارد بوستانت شدى، نگفتى هيچ قدرتى جز توان الهى نيست؟» ٤- براى از بين بردن اندوه و حزن و غصه «... لا الهَ الّا انت سُبحانَك انّى كُنتُ مِنَ الظّالِمين» (انبياء/ ٨٧)؛ «معبودى نيست جز تو، منزهى تو، به درستى كه من از ستمكاران بودم.» چون خداوند در ادامه آن فرموده: «به دعاى او پاسخ داديم و او را از اندوه رهانيديم و مؤمنان را به اين گونه از اندوه‌ها مى‌رهانيم.» (انبياء/ ٨٨)
٤٤١. اميدوار بودن و مأيوس نشدن‌ قَالَ رَجُلَانِ مِنَ الَّذِينَ يَخَافُونَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُوا عَلَيْهِمُ الْبَابَ فَإِذَا دَخَلْتُمُوهُ فَإِنَّكُمْ غَالِبُونَ وَعَلَى اللّهِ فَتَوَكَّلُوا إِن كُنْتُم مُؤْمِنِينَ. (مائده/ ٢٣)
دو مرد از [زمره‌] كسانى كه [از خدا] مى‌ترسيدند و خدا به آنان نعمت داده بود، گفتند: از آن دروازه بر ايشان [بتازيد و] وارد شويد كه اگر از آن در آمديد، قطعاً پيروز خواهيد شد، و اگر مؤمن‌ايد، به خدا توكل كنيد.
توضيح: دو مرد خداشناس، به قوم بنى اسرائيل اميد پيروزى مى‌دادند.