فِيه الصِّديقُ، وَ يَشمتُ فِيه العَدوُّ، انزلتُه بِكَ وَ شَكَوتُه اليكَ، رَغْبَةً مِنِّى الَيكَ عَمَّنْ سِوَاكَ، فَفَرَّجْتَهُ (عَنِّى) وَ كَشَفْتَه، فَانْتَ وَلِىُّ كُلِّ نِعْمَةٍ، وَ صَاحِبُ كُلِّ حَسَنَةٍ، وَ مُنْتَهى‌ كُلِّ رَغْبَةٍ. (مستدرك الوسائل، ١١/ ١١٢، ح ٢٥٥٥٨)
از امام زين العابدين (ع) روايت شده كه فرمود: در بامداد عاشورا آن‌گاه كه لشكريان دشمن به سوى اردوگاه امام حسين (ع) حمله كردند، امام حسين (ع) اين دعا را خواند:
پروردگارا! تو در هر سختى و اندوهى، تكيه‌گاه منى و در هر شدت و سختى، اميد منى و در هر مشكل و حادثه‌اى كه براى من پيش آيد مورد اعتماد و چاره‌ساز منى، چه بسا اندوهى كه در آن دل درمانده شود، و چاره‌جويى در آن كارگر نباشد.
و دوست، ايشان را خوار كند و دشمن به شماتت بپردازد، و من آن اندوه‌ها را به پيشگاه تو عرضه داشتم و به تو شكايت كردم؛ زيرا به جز تو از همه چيز، ديده فرو بستم، و تو آن اندوه‌ها را از من برطرف كرده، در كار من گشايش دادى. پس تو دهنده هر نعمت هستى و صاحب هر نيكويى و آخرين اميد هركس مى‌باشى.» ٤٣٧. دعاى امام سجّاد (ع) براى پيروزى رزمندگان‌ اللّهُمّ اغْزُ بِكُلّ نَاحِيَةٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ عَلَى مَنْ بِإِزَائِهِمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ، وَ أَمْدِدْهُمْ بِمَلَائِكَةٍ مِنْ عِنْدِكَ مُرْدِفِينَ حَتّى يَكْشِفُوهُمْ إِلَى مُنْقَطَعِ التّرَابِ قَتْلًا فِي أَرْضِكَ وَ أَسْراً، أَوْ يُقِرّوا بِأَنّكَ أَنْتَ اللّهُ الّذِي لَا إِلَهَ إِلّا أَنْتَ وَحْدَكَ لَا شَرِيكَ لَكَ. (صحيفه سجاديه، دعاى ٢٧ بند ٨)
بار خدايا، اهل هر ناحيه‌اى از مسلمانان را به جنگ با مشركينى كه در برابر ايشان‌اند بفرست و از سوى خودت آنان را با صفوفى پياپى از فرشتگانت يارى رسان تا سرانجام دشمنان را به پايان خاك در زمين تو (جايى كه عمارت و آبادى نيست) كشته و اسير سازند و يا اقرار نمايند تو آن خدايى هستى كه معبودى جز تو نباشد، يكتا و يگانه‌اى و هيچ شريكى ندارى.
اللّهُمّ وَ أَيّمَا غَازٍ غَزَاهُمْ مِنْ أَهْلِ مِلّتِكَ، أَوْ مُجَاهِدٍ جَاهَدَهُمْ مِنْ أَتْبَاعِ سُنّتِكَ لِيَكُونَ دِينُكَ الْأَعْلَى وَ حِزْبُكَ الْأَقْوَى وَ حَظّكَ الْأَوْفَى فَلَقّهِ الْيُسْرَ، وَ هَيّئْ لَهُ الْأَمْرَ، وَ تَوَلّهُ بِالنّجْحِ، وَ تَخَيّرْ لَهُ الْأَصْحَابَ، وَ اسْتَقْوِ لَهُ، الظّهْرَ، وَ أَسْبِغْ عَلَيْهِ فِي النّفَقَةِ، وَ مَتّعْهُ بِالنّشَاطِ، وَ أَطْفِ عَنْهُ حَرَارَةَ الشّوْقِ، وَ أَجِرْهُ مِنْ غَمّ الْوَحْشَةِ، وَ أَنْسِهِ ذِكْرَ الْأَهْلِ وَ الْوَلَدِ. (صحيفه سجاديه، دعاى ٢٧ بند ١٣)
بارخدايا هر جنگاورى از گروندگان به دين تو كه با آنان به كارزار خيزد و هر مجاهد از پيروان‌