امام صادق (ع) فرمود: در جنگ جمل، هنگامى كه مردم در جايگاه خود قرار گرفتند، على (ع) در جايى كه ميان دو سپاه بود ايستاد و دستان خود را به سوى آسمان بلند كرد و فرمود: «اى بهترين كسى كه دل‌ها به سوى او توجه مى‌كند و با زبان‌ها خوانده مى‌شود، اى كه آزمايش‌هايت نيكو است، اى كه بخششت بس بزرگ و سترگ است! بين ما و قوم ما به حق، داروى كن، كه تو بهترين داورانى!» عن عبدالله بن ميمون القداح، عن ابى عبدلله (عليه السلام) قَالَ: كانَ عَلِىٌّ (عليه السلام) إذَا أرادَ القِتالَ، قَالَ هذِهِ الدَّعَواتِ: اللهمَّ انَّكَ اعْلَمْتَ سَبيلًا مِنْ سُبُلِكَ، جَعَلْتَ فِيهِ رِضَاكَ، وَنَدَبْتَ الَيه اولياءَكَ وَ جَعَلْتَه اشْرَفَ سُبُلِكَ عِنْدَكَ ثَواباً، وَ اكْرَمَهَا الَيْكَ مَآباً، وَ احَبَّها الَيْكَ مَسْلَكاً، ثُمَّ اشْتَرَيتَ فِيه «مِن المؤمنينَ انفُسَهُمْ وَامْوالَهم بِانَّ لَهم الجنَّةَ يُقاتِلوُنَ فِى سَبيلِ اللّهِ فَيَقتُلوُنَ وَ يُقتَلوُنَ وَعْداً عَلَيهِ حَقَّاً» (توبه/ ١١١) فَاجعلنِى مِمَّنْ اشْتَرَيتَ فِيه مِنْكَ نَفْسَه، ثُمَّ وَفَى‌ لَكَ بِبَيَعتِه الَّتِى بَايَعَكَ عَلَيها، غَيْرَ نَاكِثٍ وَ لانَاقِضٍ عَهْداً، وَلا مُبَدِّلَ تَبدِيلًا. (مستدرك الوسائل، ١١/ ١٠٤، ح ١٢٥٣٩)
امام صادق (ع) فرمود:
على (ع) هرگاه مى‌خواست بجنگد اين دعاها را مى‌خواند: «پروردگارا! ما را به راهى راهنمايى كردى كه در آن رضا و خشنودى خود را قرار داده‌اى و دوستانت را به سويش فراخواندى و آن را از حيث ثواب، شرافتمندترين راه قرار دادى و از حيث اجر و پايان، گرامى‌ترين راه‌ها است؛ راهى كه آن را از تمامى راه‌ها بيشتر دوست دارى، آن‌گاه: «از مؤمنان، جان‌ها و دارايى‌شان را خريدار شدى به اين كه در برابر براى‌شان بهشت باشد، پس مؤمنان در راه خدا كارزار مى‌كنند، مى‌كشند و كشته مى‌شوند، و اين وعده بهشت، نويدى است از سوى تو».
بارالها! مرا از كسانى قرار ده كه جانشان در آن (جهاد) از جانب تو خريدارى مى‌شود، سپس به پيمانى كه با تو كرده است وفا كند؛ در حالى كه در اين داد و ستد، پيمان را نشكند، و عهد را نقض نكرده، در مسير حركتش هيچ‌گونه تبديل و دگرگونى به وجود نيايد.» ٤٣٦. دعاى امام حسين (ع) در بامداد روز عاشورا رُوِىَ عَن علىّ بن الحسين زين العابدين (عليهما السلام)، انَّه قَالَ: لَمَّا اصْبَحَتْ الخيلُ تَقبَلُ عَلَى الحُسينِ (عليه السلام)، رَفَعَ يَدَيْهِ وَ قَالَ: اللّهُمَّ انْتَ ثِقَتِى فِى كُلِّ كَرْبٍ، وَ انْتَ رَجائِى فِى كُلِّ شِدَّةٍ، وَ انْتَ لِى فِى كُلِّ امْرٍ نَزَلَ بِى ثِقَةٌ وَعُدَّةٌ، كَمْ مِنْ هَمٍّ يُضَعَّفُ فِيه الفُؤادُ، وَ تَقِلُّ فِيه الحِيلةُ، وَ يَخْذلُ‌