تو توجه كنند و دست‌ها به جانب تو گشوده گردد و زبان‌ها به خواندن تو مشغول باشند و قلب‌ها به جانب تو باشند و قدم‌ها (ى مجاهدان) به سوى تو آيند. تو حاكم و ناظر اعمال هستى، پس بين ما و آن‌ها به حق حكم كن كه تو بهترين راهگشايان هستى. خدايا ما نسبت به فقدان پيامبرمان و كمى افرادمان و زيادى دشمنانمان و پراكندگى آرزوهايمان و وجود مشكلات و فشار زمانه و ظهور فتنه‌ها به تو شكوه مى‌كنيم. (پس) ما را به سبب غلبه بر دشمن كه در آن تعجيل كنى و به سبب پيروزى كه با آن به ما عزت بخشى و حكومت حقى كه آن را ظاهر سازى، ياريمان ده.
عَنْ جَابِر، عَن تَميم قَالَ: كانَ علىٌّ عليه‌السلام اذَا سَارَ الَى القِتالِ ذَكَرَ اسمَ اللّهِ حِينَ يَركَبُ ... ثُمَّ يَقوُلُ: اللّهمَّ الَيكَ نُقِلَتْ الاقدامُ، وَ اتْعِبتْ الابدانُ، وَ أفضتْ القُلوُبُ، وَ رُفِعَتْ الايدِى، وَ أشْخصتْ الابصارُ رَبَّنا افْتَحْ بَينَنا وَ بَيْنَ قَومِنَا بِالْحَقِّ وَ انْتَ خَيْرُ الفَاتِحينَ. (بحارالانوار ٩٧/ ٣٦ ح ٣١، باب احكام الجهاد و مستدرك الوسائل ١١/ ١٠٥، ح ١٢٥٤١)
جابر از تميم نقل مى‌كند كه گفت: هرگاه على (ع) قصد جنگ مى‌كرد و هنگامى كه مى‌خواست سوار مركب خود شود نام خدا را مى‌برد و ... سپس مى‌فرمود: خداوندا، قدم‌هاى انسان‌ها به سوى تو برداشته شده و بدن‌ها براى تو به رنج و سختى افتاده و قلوب آن‌ها در سينه‌ها براى تو تپيده و دست‌ها به جانب تو بلند است و ديدگان به كمك تو بصيرت يافته است. «ربنا افتح بيننا و بين قومنا بالحق و انت خير الفاتحين» (اعراف (٧) آيه ٨٩) (پروردگارا ميان ما و قوم ما به حق راهى بگشا كه تو بهترين راهگشايان هستى).
عَنْ عَلىّ (عليه السَّلامُ)، انَّه كانَ اذَا لَقِىَ العَدُوَّ قَالَ: اللَّهمَّ أَنْتَ عِصْمَتِى وَ نَاصِرِى وَ مَانِعى، اللَّهمَّ بِكَ أَصوُلُ وَبِكَ أُقاتِلُ. (مستدرك ١١/ ١٠٧، ح ١٢٥٤٨)
از على (ع) روايت شده است كه هنگام برخورد با دشمن فرمود: «خدايا! تويى كه نگهدارنده و ياور و بازدارنده من هستى! پروردگارا! به يارى تو به دشمن حمله مى‌برم و با آنان نبرد مى‌كنم.» عَنْ جَعفر بنِ مُحمَّد (عليهماالسلام)، انَّه قَالَ: لمَّا تَوافَقَ النَّاسُ يَوْمَ الجَملِ، خَرَجَ عَلىٌّ (عَلَيه السَّلامُ) حَتَّى وَقَفَ بَينَ الصَّفَّيْنِ، ثُمَّ رَفَعَ يَدَهُ نَحْوَ السَّماءِ، ثُمَّ قَالَ: يَا خَيْرَ مَنْ افضتْ الَيهَ القُلوبُ، وَدُعِىَ بِالالسُنِ، يَا حَسَنَ البَلايا، يا جَزيلَ العَطَاءِ، احْكُمْ بَينَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنَا بِالحَقِّ وَانْتَ خَيْرَ الحاكِمينَ.
(مستدرك الوسائل، ١١/ ١٠٨، ح ١٢٥٥٠)