٤١٧. ايمان راستين‌ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ. (حجرات/ ١٥)
در حقيقت، مؤمنان كسانى اند كه به خدا و پيامبر او گرويده و [ديگر] شك نياورده و با مال و جانشان در راه خدا جهاد كرده‌اند؛ اينان‌اند كه راست كردارند.
وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنْتُم مُؤْمِنِينَ. (آل‌عمران/ ١٣٩)
و اگر مؤميند، سستى مكنيد و غمگين مشويد، كه شما برتريد.
وَلَمَّا رَأَى الْمُؤْمِنُونَ الْأَحْزَابَ قَالُوا هذَا مَا وَعَدَنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَصَدَقَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَمَا زَادَهُمْ إِلَّا إِيمَاناً وَتَسْلِيماً. (احزاب/ ٢٢)
و چون مؤمنان دسته‌هاى دشمن را ديدند، گفتند: اين همان است كه خدا و فرستاده‌اش به ما وعده دادند و خدا و فرستاده‌اش راست گفتند، و جز بر ايمان و فرمانبردارى آنان نيفزود.
الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَاناً وَقَالُوا حَسْبُنَا اللّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ. (آل‌عمران/ ١٧٣)
اينها كسانى بودند كه (بعضى از) مردم، به آنها گفتند:
«مردم [: لشكر دشمن‌] براى (حمله به) شما اجتماع كرده‌اند؛ از آنها بترسيد!» اما اين سخن، بر ايمانشان افزود؛ و گفتند: «خدا ما را كافى است؛ و او بهترين حامى ماست.» ٤١٨. پرهيزكارى‌ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قَاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُم مِنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ. (توبه/ ١٢٣)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، با كافرانى كه مجاور شما هستند كارزار كنيد، و آنان بايد در شما خشونت بيابند، و بدانيد كه خدا با تقوا پيشگان است.
عن سلام بن سويد، عن على (عليه السلام) فى قوله: «والزمهم كلمة التقوى» قال: هى لا اله الا الله والله اكبر، آية النصر. (مستدرك الوسائل، ١١/ ١٠٦، ح ١٢٥٤٥)
«سلام‌بن‌سويد» از على (ع) نقل كرده كه در مورد تفسير آيه «وآنان را با كلمه تقوا، ملازم كرد».
(فتح: ٢٦) فرمود: مقصود از كلمه تقوا، «لا اله الا الله» و «الله اكبر» است. اين آيه، آيت پيروزى است.