وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُم وَأَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ وَالْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ القَتْلِ وَلَا تُقَاتِلُوهُمْ عِندَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ حَتَّى‌ يُقَاتِلُوكُمْ فِيهِ فَإِن قَاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ كَذلِكَ جَزَاءُ الْكَافِرِينَ (١٩١) فَإِنِ انتَهَوْا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ. (بقره/ ١٩١- ١٩٢)
و هر كجا بر ايشان دست يافتيد، آنان را بكشيد، و از همان جا كه شما را بيرون راندند، آنان را بيرون برانيد، [چرا كه‌] فتنه [: شرك‌] از قتل بدتر است، [با اين همه‌] در كنار مسجدالحرام با آنان جنگ مكنيد، مگر آنكه با شما در آنجا به جنگ درآيند، پس اگر با شما جنگيدند، آنان را بكشيد، كه كيفر كافران چنين است. و اگر [از جنگ‌] باز ايستادند، البته خدا آمرزنده مهربان است.
وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى‌ لَاتَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ لِلّهِ فَإِنِ انتَهَوْا فَلَا عُدْوَانَ إِلَّا عَلَى الظَّالِمِينَ. (بقره/ ١٩٣)
با آنان بجنگيد تا ديگر فتنه‌اى نباشد و دين، مخصوص خدا شود. پس اگر دست برداشتند، تجاوز جز بر ستمكاران روا نيست.
وَإِن تَوَلَّوْا فَاعْلَمُوا أَنَّ اللّهَ مَوْلَاكُمْ نِعْمَ الْمَوْلَى‌ وَنِعْمَ النَّصِيرُ. (انفال/ ٤٠)
و اگر روى برتافتند، پس بدانيد كه خدا سرور شماست؛ چه نيكو سرور و چه نيكو ياورى است! عَنْ جَعفربن محمّد، عَن أبى جعفر (عليهماالسلام): «انَّ اللّهَ بَعَثَ مُحمّداً (صلّى اللّهُ عَلَيهِ وَ آلِهِ) بِخَمسةِ أَسْيافٍ: فَسَيف عَلَى مُشرِكِى العَربِ، قَالَ اللّهُ جَلَّ وَجهُه: (اقتُلوا المشرِكينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَ خُذوُهُمْ وَاحْصُروُهُمْ وَاقْعُدوُا لَهم كُلَّ مَرْصَدٍ (توبه/ ٥) فَانْ تَابوُا (يَعنِى فَانْ آمَنوُا) فَاخْوَانُكُمْ فِى الدِّينِ (احزاب/ ٣٣) لا يُقْبَلُ مِنْهُم الَّا القَتْلُ أَو الدُّخوُلُ فِى الاسْلامِ، وَلا تُسْبَى لَهم ذُرّيةٌ، وَ مَالَهم فِى‌ءٌ». (مستدرك الوسائل ١١/ ٢٥، ح ١٢٣٣٩)
«عياشى» در تفسير خود، از امام صادق- از قول پدرش امام باقر- روايت كرده كه فرمود:
خداوند، محمد (ص) را با پنج شمشير برانگيخت: يك شمشير بر مشركان عرب؛ خداى جل جلاله فرموده است:
«مشركان را هركجا يافتيد بكشيد و بر سر راهشان در هر كمينگاهى بنشينيد و دستگيرشان كرده، آن‌ها را حبس كنيد، پس اگر بازگشتند ...» (توبه: ٥) يعنى اگر ايمان آوردند: «در اين صورت برادران دينى خواهند بود». (احزاب: ٥) از آنان پذيرفته نمى‌شود مگر آن‌كه يا كشته شوند، يا به دين اسلام بگروند (كه در اين صورت) همسر و فرزندان‌شان به اسارت درنمى‌آيد، ولى از غنائم جنگى بهره‌اى ندارند.»