پس از من با خوارج پيكار نكنيد، چه، آن كه در جست و جوى حق، به گمراهه مى‌رود، همسان كسى نباشد كه هدف باطلى را پى مى‌گيرد و بدان دست مى‌يابد.
عَن الاصبغ بن نُباتة قال: جاء رَجل الى عَلى (عليه السلام) فَقال: يا امير المومنين، هؤلاءِ الَّذين تُقاتِلهم، الدَّعوةُ واحدةٌ، وَ الرسولُ واحِد، وَالصّلاةُ واحِدة، وَالحجُّ واحِدٌ، فَبِم نسُميهم؟ قال: سَمهُم بما سمّاهُم اللّهُ تعالى فى كِتابه فَقال: ما كُلّ مَا فِى كِتاب اللّهِ اعلمُه، فَقال: مَا سمِعتَ اللّه يَقولُ فى كِتابه: «تَلك الرُّسل فَضَّلنا بَعضُهم عَلى بَعض مِنهم مَن كلمّ اللّه وَ رفَع بعضَهُم دَرجاتِ وَآتينا عيسى ابنُ مَريَم البيِّناتِ وَايّدناهُ بِروحُ القُدس وَ لَو شاءَاللّه مَا اقتَتل الَّذين مِن بَعدهِم مِن بَعد مَا جاءَتْهُمُ البَيِّنات وَ لكِن اختَلفُوا فَمَنهُم مَن آمنَ وَ مِنهُم مَن كَفر» فَلمّا وَقَعَ الاختلافُ كُنّا نَحن اولى بِاللّه عزّوجلّ وبِدينه، وَ بالنّبىّ (صلى الله عليه و آله)، وَبِالكِتابِ وَ بِالحَقّ، فَنَحنُ الّذين آمَنوُا وَهُم الّذين كَفروا، و شاءاللّه مِنا قَتلهم فَقتَلناهُم بِمَشيئتِه وَ ارادتِه). (مستدرك الوسائل، ١١/ ٦١، ح ١٢٤٢٧)
«اصبغ بن نباته» گويد: (در بصره) مردى نزد على (ع) آمد و گفت: اى امير مؤمنان! (مگرنه اين است كه) با اين گروه كه مى‌جنگيم، خدايمان، پيغمبرمان، نمازمان و حج ما يكى است؛ پس آنان را چه بناميم؟
فرمود: به همان نامى كه پروردگار در كتاب خود از آنان نام برده است.
عرض كرد: من بر تمام آن‌چه در كتاب خدا هست آگاهى ندارم (بفرماييد آن نام در كدام آيه است؟)
فرمود: مگر نشنيده‌اى كه خداوند در كتاب خودش فرموده است: «اين پيامبران را بعضى را بر بعضى ديگر، برترى داديم، برخى از ايشان با خدا سخن گفت، و درجات بعضى را ترفيع داديم.
به عيسى بن مريم براهين روشن داديم و او را به روح‌القدس تاييد كرديم. و اگر خدا مى‌خواست، پس از فرستادن پيامبران و معجزات آشكار، مردم با يكديگر نمى‌جنگيدند و اما اختلاف كردند؛ پس بعضى ايمان آوردند و برخى كفر ورزيدند.» پس چون در ميان ما اختلاف افتاد به خدا و دين او و پيامبر (ص) و قرآن، و حق سزاوارتريم؛ چون ما كسانى هستيم كه ايمان آورده‌ايم و آنان كافر شده‌اند، و خداوند نبرد با آنان را از ما خواسته است؛ بنابراين ما به فرمان و اراده خدا با ايشان به جنگ پرداختيم.»