پس هرگاه مردم را ديدى گروه گروه به دين خدا مى‌گروند، پس با ستايش پروردگارت او را تسبيح و تنزيه كن و از او آمرزش بخواه، كه او پذيرنده توبه است.
اى على! در فتنه و آشوبى كه بعد از من به‌پا خواهد شد خدا قطعا جهاد را بر مؤمنان واجب گردانيده، چنان‌كه جهاد با مشركان را به همراه من واجب ساخته است.
عرض كردم: اى رسول خدا! كدام فتنه و آشوب، جهاد را بر ما واجب مى‌كند؟
فرمود: آشوب گروهى كه به يگانگى خدا و پيامبرى من، گواهى مى‌دهند، اما با سنت من مخالفت مى‌ورزند و در دين، عيبجوي فرهنگ موضوعى جهاد در آيينه آيات و روايات ١٩٨ ٤١. جنگ با بغات و شورشگران ص : ١٨٢ ى مى‌كنند.
عرض كردم: اى رسول خدا! ما به چه دليل با آنان كه به يگانگى خدا و رسالت الهى تو، گواهى مى‌دهند، بجنگيم؟
فرمود: زيرا نوآورى‌هاى بى‌سابقه‌اى، در دين خود، پديد مى‌آورند، و از فرمان من، سر مى‌تابند؛ و ريختن خون افراد خاندان پاك مرا، حلال مى‌شمرند.
٢٦٩. هوى پرستى، بدعت در دين و التقاط امام على (ع): إِنَّمَا بَدْءُ وُقُوعِ الْفِتَنِ أَهْوَاءٌ تُتَّبَعُ وَ أَحْكَامٌ تُبْتَدَعُ يُخَالَفُ فِيهَا كِتَابُ اللَّهِ وَ يَتَوَلَّى عَلَيْهَا رِجَالٌ رِجَالًا عَلَى غَيْرِ دِينِ اللَّهِ فَلَوْ أَنَّ الْبَاطِلَ خَلَصَ مِنْ مِزَاجِ الْحَقِّ لَمْ يَخْفَ عَلَى الْمُرْتَادِينَ وَ لَوْ أَنَّ الْحَقَّ خَلَصَ مِنْ لَبْسِ الْبَاطِلِ انْقَطَعَتْ عَنْهُ أَلْسُنُ الْمُعَانِدِينَ وَ لَكِنْ يُؤْخَذُ مِنْ هَذَا ضِغْثٌ وَ مِنْ هَذَا ضِغْثٌ فَيُمْزَجَانِ فَهُنَالِكَ يَسْتَوْلِي الشَّيْطَانُ عَلَى أَوْلِيَائِهِ وَ يَنْجُو الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَ اللَّهِ الْحُسْنى‌.
(نهج‌البلاغه، خطبه ٥٠)
امام على (ع): همانا آغاز پديد آمدن فتنه‌ها، هواپرستى، و بدعت گذارى در احكام آسمانى است، نوآورى‌هايى كه قرآن با آن مخالف است، و گروهى «با دو انحراف ياد شده» بر گروه ديگر سلطه و ولايت يابند، كه بر خلاف دين خداست. پس اگر باطل با حق مخلوط نمى‌شد، بر طالبان حق پوشيده نمى‌ماند، و اگر حق از باطل جدا و خالص مى‌گشت زبان دشمنان قطع مى‌گرديد. امّا قسمتى از حقّ و قسمتى از باطل را مى‌گيرند و به هم مى‌آميزند، آنجاست كه شيطان بر دوستان خود چيره مى‌گردد و تنها آنان كه مشمول لطف و رحمت پروردگارند نجات خواهند يافت.
لَا تُقَاتِلُوا [تَقْتُلوُا] الْخَوَارِجَ بَعْدِي فَلَيْسَ مَنْ طَلَبَ الْحَقَّ فَأَخْطَأَهُ كَمَنْ طَلَبَ الْبَاطِلَ فَأَدْرَكَهُ.
(نهج‌البلاغه، خطبه ٦١)