فرهنگ موضوعى جهاد در آيينه آيات و روايات - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٨٩
يَشهدون ان لا اله الّا اللّه وَ انّك رَسوُل الله؟ فَقالَ: عَلى احداثِهم فى دينِهم، وَ فِراقِهم لِامرى، وَ استِحلالِهم دِماءَ عِترتى ... (وسائل الشيعه، ١٥/ ٨١، ح ٢٠٠٢٩)
پيامبر (ص) به على (ع) فرمود: اى على، خداوند والا، در آشوبى كه پس از من پيش خواهد آمد، جهاد را واجب كرده، همان گونه كه در دوران زندگانى من جهاد با مشركان را (بر مسلمانان) به همراه من واجب گردانيده است.
[على (ع) گويد:] عرض كردم: اى پيامبر خدا! آن آشوبى كه خداوند در آن جنگ و ستيز را بر ما واجب كرده چيست؟
فرمود: آن آشوب را گروهى به راه مىاندازند كه گواهى به يگانگى خدا داده، مىگويند: «جز پروردگار بى همتا، هيچ معبودى نيست.» هم چنين گواهى مىدهند بر آن كه من پيامبر خدا هستم؛ در عين حال باسنت و شيوه من به مخالفت برخاسته و به آيينى كه از جانب آفريدگار آوردهام ضربه مىزنند! عرضه داشتم: اى رسول خدا، چگونه با اشخاصى كه به يگانگى خدا و برانگيخته شدن تو از جانب او گواهى مىدهند بجنگيم؟
پيغمبر (ص) فرمود: به دليل بدعت هايى كه در دين، پديد مىآورند. به جهت آن كه به دستورات من پشت كردهاند. براى آن كه ريختن خون خاندان پاك مرا روا مىدانند! عَن مُحمد بن عَمر بن عَلى، عَن ابيه، عَن جَده (عليه السلام) قال: لَمّا نُزلت عَلى النّبى (صلى الله عليه و آله) «اذا جاءَ نَصرُ اللّهِ وَالفَتح» قالَ: يا عَلى انّه قَد جاءَ نَصر اللّهِ وَالفَتح، فَاذا رَايتَ النَّاسَ يَدْخُلوُنَ فى دينِ اللّهِ افْواجا فَسَبُّح بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ انَّهُ كانَ تَوَّابا، يَا عَلى انَّ اللّه قَد كُتِبَ عَلَى المُؤْمِنين الجِهادَ فِى الفَتْنَة مَن بَعدى، كَما كُتِبَ عَليهِم جِهادُ المُشركين مَعِى، فِقلتُ: يَا رَسول اللّه، وَ مَا الفِتْنَة الَّتى كُتب عَلَينا فِيها الجِهادُ؟ قال: فِتنَة قَوم يَشهدون ان لا اله الا اللّه وَ انّى رَسولُ اللّه، مُخالِفون لِسُنّتى وَ طاعِنونِ فى دينى، فَقلتُ: فَعليمَ نُقاتِلهم يَا رَسول اللّه وَ هُم يَشهدون ان لا اله الّا اللّه وَ انَّك رَسول اللّه؟ فَقال: عَلى احداثِهم فى دينِهم، وَ فِراقهِم لِامرى، وَ استِحلالِهِم دِماءَ عِترتى). (مستدرك الوسائل، ١١/ ٦٨، ح ١٢٤٤٧)
«محمد بن عمر بن على» از قول پدرش، از قول جدش- روايت كرده كه آن حضرت فرمود: چون آيه: «اذا جاء نصر الله» (نصر: ١) بر پيغمبر اكرم (ص) نازل شد، به من فرمود: اى على! حتما هنگام يارى رساندن خدا و پيروزى، فرا رسيده است.