بصره، جزء دارالاسلام است). آن گاه فرمود: على (ع) بر اهل بصره، منت نهاد و از آنها صرف نظر كرد؛ همان گونه كه پيامبر اسلام (ص) با اهل مكه چنين رفتار كرد. و على (ع) آنها را ترك كرد؛ زيرا مى‌دانست كه شيعيانى در آينده خواهد داشت كه دولت باطل بر آنها حكومت مى‌كند و آن حضرت اراده كرد كه نسبت به شيعيان او به او اقتدا شود (و با آنها آن گونه رفتار كنند كه آن حضرت با ديگران رفتار كرد) و به راستى آثار آن را ديديد: نتيجه‌اش اين بود كه ديگران مانند او نسبت به مردم آسان گرفتند. و به سيره او عمل كردند. اگر على (ع) تمام اهل بصره را مى‌كشت و اموال آنها را مى‌گرفت، [و] مسلماً [اين كار] براى او حلال بود؛ اما آن حضرت بر آنها منت گذاشت تا بعد از او ديگران نيز بر شيعيان او منت گذارند (و با رأفت با آنها برخورد كنند).
عَنْ ثَعلَبةِ بن مَيموُن، عَن الحَسن بن هاروُن بَيَّاعِ الانماطِ قَالَ: كُنتُ عِنْدَ ابى عَبداللّه (ع) جَالساً فَسَألَهُ مُعلِّى بن خُنَيس: ايَسيرُ الامامُ بِخِلافِ سِيرَةِ عَلىٍّ (ع) قَالَ: نَعَم وَ ذَلِكَ انَّ عَليّاً (ع) سَارَ بِالمَنِّ وَ الكَفِّ لِانَّه عَلِمَ انَّ شيعتَه سَيُظهَرُ عَلَيهِمْ، وَ انَّ القائمَ (ع) اذَا قَامَ سَارَ فِيهِم بِالسَّيفِ وَ السَّبْىِ، لَانّه يَعلَمُ انَّ شيعتَه لَنْ يُظهَرَ عَلَيْهِمْ مِنْ بَعدِهِ ابَداً. (وسائل، ١٥/ ٧٧، ح ٢٠٠١٧؛ بحار الانوار، ٥٢/ ٣٥٣)
«ثعلبةبن ميمون» از زبان «حسن‌بن هارون» گفت: من در خدمت امام صادق (ع) نشسته بودم كه معلّى بن خنيس از امام (ع) سؤال كرد: آيا امام قائم (ع) برخلاف روش امام على (ع) عمل مى‌كند؟
امام (ع) فرمود: بله، اين‌گونه كه روش على (ع) بر اساس منت نهادن بر دشمن و چشم‌پوشى مى‌باشد؛ زيرا مى‌دانست پيروانش به زودى با دشمنانش مى‌جنگند و دشمن بر آنان چيره مى‌شود. اما امام قائم (ع) هنگامى كه قيام كند، و رفتارش در ميان ايشان با جنگيدن و اسير كردن است، چون مى‌داند كه پس از وى شيعيانش هرگز مغلوب دشمن نخواهند شد.
٢٣٨. بازگرداندن اموال بغات به صاحبان آنها عَنْ مَروَان بن الحَكَم قَالَ: لَمَّا هَزَمَنا علىٌّ (ع) بِالْبَصْرَةِ رَدَّ عَلَى النَّاسِ اموَالَهُم، مَنْ اقَامَ بَيِّنَةً اعطَاهُ، وَ مَنْ لَم يُقِمْ بيّنةً احْلَفَه، قَالَ: فَقَالَ لَهُ قَائلٌ: يا اميرَ المؤمِنينَ اقسِمْ الفَى‌ءَ بَينَنا وَ السَّبْىَ، قَالَ فَلمَّا اكْثِروُا عَلَيه قَالَ ايُّكُم يَأخُذُ امَّ المُؤْمِنينَ فِى سَهْمِهِ فَكَفُّوا. (وسائل ١٥/ ٧٨، ح ٢٠٠١٩؛ بحار ٣٣/ ٤٤١؛ تهذيب الاحكام، ٦/ ١٥٥)