١٥٥. شكيبايى در برابر اعمال زشت و مثله كردن شهيدان توسط دشمن، بهتر از مقابله‌به‌مثل‌ وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُوا بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُم بِهِ وَلَئِن صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِلصَّابِرِينَ (نحل/ ١٢٦)
و اگر عقوبت كرديد، همان گونه كه مورد عقوبت قرار گرفته‌ايد [متجاوز را] به عقوبت رسانيد، و اگر صبر كنيد البته آن براى شكيبايان بهتر است.
٢١. مانور حمراء الاسد مشركان تصميم گرفته بودند از ميان راه باز گردند و با حمله مجدد به مدينه كار را تمام كنند.
پيامبر فرهنگ موضوعى جهاد در آيينه آيات و روايات ١٣٢ ٢٥. جنگ بنى نضير ص : ١٣٠ (ص) پس از نماز صبح مردم را براى تعقيب دشمن فرا خواند و اعلام نمود: «جز كسانى كه ديروز در جنگ احد شركت داشته‌اند، كسى با ما همراه نشود». رسول خدا (ص) با لشكرى كه بسيارى از آنان مجروح بودند و زخمهاى عميقى داشتند به تعقيب دشمن پرداخت و در حمراء الاسد (٢٠ كيلومترى مدينه) اردو زد. دستور داد سپاهيان در دشت وسيعى پراكنده شوند و شبانه آتش بيفروزند تا دشمن گمان كند سپاه عظيمى آنان را تعقيب مى‌كند. به ابوسفيان خبر رسيد كه لشكرى بى‌سابقه با خشم، در تعقب آنان است. او در حالى كه مرعوب شده بود، از قصد حمله به مدينه منصرف و دستور حركت به سوى مكه را صادر كرد. پيامبر (ص) پس از سه شبانه روز به مدينه بازگشت.
١٥٦. پاداش بزرگ، براى مجروحان جنگ احد كه به دعوت پيامبر براى تعقيب دشمن لبيك گفتند الَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِلّهِ وَالرَّسُولِ مِن بَعْدِمَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ.
(آل‌عمران/ ١٧٢)
كسانى [: مؤمنان ياد شده در آيه قبل‌] كه پس از آنكه [در نبرد احد] زخم برداشته بودند، دعوت خدا و پيامبر [او] را اجابت كردند، براى كسانى از آنان كه نيكى و پرهيزگارى كردند، پاداشى بزرگ است.
١٥٧. شجاعت و ايمان بالاى پيكارگران حمراء الاسد الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَاناً وَقَالُوا حَسْبُنَا اللّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ. (آل‌عمران/ ١٧٣)