ذلِكَ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيكُمْ وَأَنَّ اللّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ. (انفال/ ٥١)
اين [كيفر] دستاوردهاى پيشين شماست، و [گرنه‌] خدا بر بندگان [خود] ستمكار نيست.
١٣٨. نكوهش گرفتن اسير براى دستيابى به فديه و مال دنيا مَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَن يَكُونَ لَهُ أَسْرَى‌ حَتَّى‌ يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ تُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيَا وَاللّهُ يُرِيدُ الآخِرَةَ وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ. (انفال/ ٦٧)
هيچ پيامبرى حق ندارد اسيرانى [از دشمن‌] بگيرد تا كاملًا بر آنها پيروز گردد [؛ و جاى پاى خود را در زمين محكم كند] شما متاع ناپايدار دنيا را مى‌خواهيد؛ [و مايليد اسيران بيشترى بگيريد و در برابر گرفتن فديه آزاد كنيد] ولى خداوند سراى ديگر را [براى شما] مى‌خواهد؛ و خداوند قادر و حكيم است.
لَوْلَا كِتَابٌ مِنَ اللّهِ سَبَقَ لَمَسَّكُمْ فِيَما أَخَذْتُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ. (انفال/ ٦٨)
اگر فرمان سابق خدا نبود [كه بدون ابلاغ، هيچ امتى را كيفر ندهد] به خاطر آنچه [: اسيرانى‌] كه گرفته‌ايد، مجازات بزرگى به شما مى‌رسيد.
١٣٩. تهديد مشركان شكست خورده به بازگشت به جنگ‌ إِن تَسْتَفْتِحُوا فَقَدْ جَاءَكُمُ الْفَتْحُ وَإِن تَنتَهُوا فَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَإِن تَعُودُوا نَعُدْ وَلَن تُغْنِيَ عَنكُمْ فِئَتُكُمْ شَيْئاً وَلَوْ كَثُرَتْ وَأَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ. (انفال/ ١٩)
[اى مشركان‌] اگر شما پيروزى [حق‌] را مى‌طلبيد، اينك پيروزى به سراغ شما آمد [و اسلام پيروز شد]؛ و اگر [از دشمنى‌] باز ايستيد، آن براى شما بهتر است؛ و اگر [به جنگ‌] برگرديد، ما هم برمى‌گرديم، و [بدانيد] كه گروه شما هر چند زياد باشد، هرگز از شما چيزى را دفع نتوانند كرد و خداست كه با مؤمنان است.
١٤٠. غنايم جنگ بدر يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْأَنْفَالِ قُلِ الْأَنْفَالُ لِلّهِ وَالرَّسُولِ فَاتَّقُوا اللّهَ وَأَصْلِحُوا ذَاتَ بَيْنِكُمْ وَأَطِيعُوا اللّهَ وَرَسُولَهُ إِن كُنتُم مُؤْمِنِينَ. (انفال/ ١)
[اى پيامبر،] از تو در باره غنايم جنگى مى‌پرسند. بگو: غنايم جنگى اختصاص به خدا و فرستاده [او] دارد. پس از خدا پروا داريد و با يكديگر سازش نماييد، و اگر ايمان داريد، از خدا و پيامبرش اطاعت كنيد.