در آنجاست كه بر تقصيراتى كه در برابر امر خدا داشته‌اند پشيمان مى‌گردند و تأسف مى‌خورند اما پشيمانى آنان را نجات نمى‌بخشد. و تأسف آنها را بى‌نياز نمى‌سازد، بلكه به رو در آتش مى‌افتند از بالاى سر آتش و از زير، آتش بين قسمتهايى از آتش و پوششهايى از قطران و در دركات جهنم مى‌سوزند و درگير مصائب جهنم‌اند، آتش آنان را همچون ديگها مى‌جوشاند، و فرياد و ناله آنها بلند است، اما هر چه بيشتر فرياد مى‌زنند، از بالاى سرشان آب جوشان مى‌ريزد، تمام امعاء درون شكمشان و پوستشان آب مى‌شود، اما هر كه از اهل شفاعت باشد، شفاعت را درك مى‌كند، همان طورى كه سرور انبيا ٦ فرموده است: شفاعتم را براى امّتم كه مرتكب گناهان كبيره‌اند، اندوخته‌ام (٦) و نيز فرموده است: بعد از اينكه سوخته و خاكستر شدند از آتش بيرون مى‌آيند، و هر كس كه از اهل جهنم براى هميشه باشد واى بر حال او از عذاب دائمى جاودانه، پناه مى‌بريم بخدا (٧)! بدان آن سرايى كه با غمها و اندوههايش آشنا شدى در برابر آن سراى ديگر يعنى بهشت است، و ناگزير هر كس از آن دور شود در اين يكى مستقرّ مى‌شود، بنا بر اين با انديشه زياد در حالات جهنّم ترس و بيم بيشترى را در قلب خود برانگيزان و با انديشه مداوم در باره نعمتهاى جاودانه‌اى كه به نيكوكاران وعده داده‌اند، حالت اميد را در دل خود ايجاد كن و از طرفى نفس را با تازيانه ترس و بيم، رام كن و از سوى ديگر با زمام اميد آن را به راه راست سوق بده، كه بدين وسيله به سلطنت دايم مى‌توان رسيد و از عذاب دردناك الهى در امان ماند، در باره بهشتيان و چهره‌هاى شاداب در ناز و نعمت بينديش كه از شراب صاف مهر خورده كه جاى مهرش مشك است، سيراب شوند (٨) و بر كرسيهايى از ياقوت سرخ، زير خيمه‌هايى از لؤلؤ سفيدتر و تازه بنشينند، در آنجا فرشى گرانبهاى سبز رنگ گسترده و بر پشتيهايى كه در اطراف رودهاى مملو از شراب و عسل قرار داده شده، تكيه كنند، در پيرامونشان، غلمان و پسر بچه‌گان حلقه زده، آراسته به حور العين‌