مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٥٥٢ - كيفيت پرسش در روز قيامت

گويند: جهنّم زبانه‌اى مى‌كشد كه از صداى آن زبانه هيچ فرشته و پيامبرى نمى‌ماند مگر اينكه به رو مى‌افتد، اعضاى بدنش مى‌لرزد، حتّى حضرت ابراهيم به زانو در مى‌آيد و مى‌گويد: خدايا جز نجات خودم چيزى از تو نمى‌خواهم! خدرى از امام (ع) نقل مى‌كند: اگر يكى از آن تازيانه‌هاى آهنين را بر كوهى بزنند درهم مى‌شكند و به صورت غبار در مى‌آيد. (١٥) يكى از بزرگان مى‌گويد: آن غلهاى آتشين در گردن اهل دوزخ گذارده نشده است، از اين روست كه آنان پروردگار را ناتوان مى‌دانند، اما وقتى كه شراره آتش آنها خاموش گردد، آنها را داخل آتش اندازند. آنگاه از خود بى‌خود شده و در حالى كه اشكش جارى بود گفت: فرزند آدم، خودت را حفظ كن! خودت را نگهدار، زيرا تو يك نفس بيش ندارى اگر نجات يافت، نجات يافته‌اى و اگر هلاك شد، هر كس ديگر نجات يابد، سودى به حال تو ندارد! هر نعمتى جز بهشت ناچيز و هر مصيبتى جز آتش دوزخ سهل است.

يكى از بزرگان مى‌گويد: وقتى كه آتش دوزخ را آفريدند، دل فرشتگان از جا كنده شد، اما همين كه شما [انسانها] را آفريدند، دلشان آرام گرفت.

در روايتى با حذف سند از ابو عبد اللَّه، امام صادق (ع) در باره معناى اين فرموده پيامبر ٦: «دخلت الجنّة فرأيت اكثر اهلها البله» (*) است، كه راوى مى‌پرسد: معنى ابله چيست؟ مى‌فرمايد: آن كه در كار خير، عاقل، و از كار بد، غافل است، آن كه در هر ماهى سه روز، روزه مى‌گيرد. (١٦) از امام صادق (ع) است كه فرمود: تسبيح فاطمه زهرا (ع) در هر روز به دنبال هر فريضه نزد من بهتر از هزار ركعت نماز در هر روز است. (١٧) از پيامبر ٦ نقل كرده‌اند كه فرمود: در آخر الزّمان دانشمندانى پيدا مى‌شوند كه دورى مى‌كنند از دنيا امّا پارسا نيستند و تمايل به آخرت دارند، امّا به دل مايل نيستند، و ديگران را از ورود به دربار فرمانروايان نهى مى‌كنند امّا خود، خويشتن را باز نمى‌دارند، از تنگدستان دورى مى‌كنند و به ثروتمندان نزديك‌