مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٤٢ - احاديث و مواعظ متفرقه

ايشان همو خواهد بود، و اگر زمامدار ستمگرى روى كار آيد، هر كس به حكومت او تن دهد، و او را در راه جور و ظلمش يارى كند، وى سرپرست او خواهد بود (١٢٣).» طلحة بن زيد از امام صادق (ع) نقل كرده است كه امير المؤمنين (ع) مى‌فرمود: «ستمگر و هر كسى كه او را بر ستمش يارى كند، و آن كه راضى و موافق با اوست، همه شريك ظلمند (١٢٤).» محمد بن عيسى مى‌گويد: ابو محمود، احمد بن حمّاد، نامه‌اى طولانى خدمت امام باقر (ع) فرستاد، امام (ع) در پاسخ نامه‌اى نوشت: «امّا ما در نواحى مختلف دنيا پراكنده‌ايم، ليكن هر كس به شخصى ارادت ورزد و از راه و روش او پيروى كند، هر چند كه از او دور باشد، با اوست، و امّا آخرت جاى آرامش و دار القرار است (١٢٥).» نوفلى به اسناد خود نقل مى‌كند كه پيامبر ٦ بر گروهى گذر كرد كه مرغى را به عنوان هدف جايى نهاده بودند و با تير مى‌زدند، پيامبر ٦ فرمود: «اينان كيستند؟! خداوند آنها را از رحمتش دور سازد (١٢٦).» جابر بن يزيد جعفى از قول ابى جعفر (امام باقر) (ع) نقل مى‌كند كه در باره آيه مباركه: وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى‌ ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ. فرمود: «اصرار، عبارت از آن است كه انسان مرتكب گناهى شود، و استغفار نكند، و خود را وادار به توبه نسازد، اين است معنى اصرار (١٢٧).» سيف بن يعقوب از امام صادق نقل مى‌كند: «كسى كه بر ارتكاب گناه ادامه مى‌دهد، و در همان حال استغفار مى‌كند همچون كسى است كه كار مسخره‌اى را انجام دهد (١٢٨).» ابن فضّال از قول كسى كه او نام مى‌برد، از امام باقر (ع) نقل كرده است: «نه به خدا قسم، خداوند از مردم دو چيز خواسته است: يكى اين كه اقرار به‌