مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٤٠ - احاديث و مواعظ متفرقه

«امير المؤمنين (ع) مى‌گفت: دوستدار من نيست كسى كه مال مؤمنى را به حرام بخورد (١١٣).» از ابى جعفر (ع) است كه فرمود: «صبر دو نوع است: يكى، صبر در برابر گرفتارى است كه نيكو و پسنديده است اما بالاترين صبر، كناره‌گيرى از كارهاى حرام است (١١٤).» سماعة بن مهران از ابن سنان و او از ابى الجارود به نقل از اصبغ بن نباته مى‌گويد، امير مؤمنان (ع) فرمود: «صبر بر دو نوع است: يكى، صبر بهنگام مصيبت كه نيكو و زيباست، و نيكوتر از آن صبر در برابر آن چيزى است كه خداوند حرام داشته است، و ذكر خدا نيز دو قسم است، يكى ياد خدا در هنگام مصيبت، و بالاتر از آن، ياد خداوند بزرگ است آنجا كه خداوند چيزى را بر تو حرام داشته است و ياد خدا مانع از ارتكاب آن حرام مى‌شود (١١٥).» از امام صادق (ع) است كه فرمود: «خداوند پيامبرى را بر قومى مبعوث كرد، و او از ناتوانى خود به خداوند شكوه كرد! پس خداى متعال بر او وحى كرد:

كه پس از پانزده سال يارى خدا شامل حال او مى‌شود، وى به يارانش گفت: خداوند به من امر كرده است تا با قبيله فلان پيكار كنم، مردم از ناتوانى خود به شكوه پرداختند، او در جواب گفت: خداوند به من وحى فرموده است كه پس از پانزده سال، پيروز خواهم شد، اصحاب گفتند: هر چه خدا خواسته است هيچ نيرو و توانى جز نيرو و توان خدا نيست، مى‌فرمايد: اين بود كه يارى خدا در همان سال فرا رسيد، به اين سبب كه آنان با گفتن اين جمله كه «هيچ نيرو و توانى جز نيرو و توان الهى نيست» كار خود را به خدا واگذاردند (١١٦).» از ابو حمزه ثمالى نقل كرده‌اند كه مى‌گويد: «امام باقر (ع) فرمود: وقتى كه پدرم على بن الحسين (ع) در آستانه وفات قرار گرفت، مرا در آغوش خود فشرد، آن گاه فرمود: پسرم به تو آن سفارشى را مى‌كنم كه پدرم- امام حسين (ع)- به هنگام شهادت به من وصيّت كرد، از جمله آنچه فرمود، اين است كه پدر