إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥٣ - باب چهارم در نكوهش دنيا

١- شگفتا از ناخودآگاهى انسان كه چگونه زندگى را با ذلت و خوارى سير ميكند.

٢- من در باره‌ى دنيا انديشيدم در نظر من مانند بعضى از منزلهاى مسافران ميباشد كه بايد زود از آن منزل حركت كرد.

٣- مسير تمام مردم در اين مسافرت يكى است چه جمعيت زياد باشند يا كم در اين سفر يكسانند.

٤- در اين فكر و انديشه بودم كه چندين برابر بمالم بيفزايم ولى اگر باندك قناعت ميكردم مرا بى‌نياز ميكرد.

٥- از اين مال خير زيادى است براى وارثين و گويا مى‌بينم كه بوسيله‌ى نزديكترين آنها من در جاى خودم اذيت و آزار ميشوم.

٦- دنيا حركت ميدهد مرا و آماده‌ى آخرت ميكند متحير و سرگردانم كه كردار من مرا بكجا خواهد برد.

٧- در حالتى كه مرا بخاك ميكشاند هنگامى كه خاكها بر فراز من پراكنده شود و دورى ميكند و جدا مى‌نمايد و مبتلاى به هجران ميكند.

و شاعر ديگر گفته است: